به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) به نقل از لیتهاب، «کلر سوینارسکی» ، نویسنده آمریکایی که هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان رمان مینویسد، در یادداشتی تازه توضیح داده که چرا خلق داستان برای مخاطبان کودک بهمراتب دشوارتر از نوشتن برای بزرگسالان است. او معتقد است کودکان بیرحمترین داوران ادبیاند، بهسرعت تکلیف خود را با یک کتاب روشن میکنند و کوچکترین لحن تحقیرآمیز را تشخیص میدهند.
سوینارسکی در این یادداشت که بهتازگی منتشر شده، از تجربه همزمان نوشتن رمانهای بزرگسال و آثار «میانسال» یا نوجوان میگوید؛ تجربهای که به باور او اگرچه خستهکننده و دشوار است، اما در نهایت رضایت عمیقی به همراه دارد.
او در ابتدای متن به رد شدن یکی از ایدههایش از سوی ویراستار قدیمی کتابهای کودک اشاره میکند؛ داستانی درباره دختر یک آشپز مشهور که پس از پذیرفته شدن توسط برادر بزرگترش به شهری کوچک نقل مکان میکند. سوینارسکی مینویسد این رد شدن ابتدا برایش تلخ بوده، اما بعد متوجه شده که داستان از زاویه دید شخصیتهای دیگر جذابتر خواهد بود.
این نویسنده که چندین اثر کودک و نوجوان منتشر کرده، میگوید دشوارترین بخش کارش نه جابهجایی میان دو گروه سنی، بلکه نوشتن اثری واقعا خوب برای کودکان است.
به باور او، نخستین دلیل این دشواری، سختگیری شدید مخاطبان کودک است. کودکان تنها چند پاراگراف به نویسنده فرصت میدهند و اگر داستان نتواند فورا آنها را جذب کند، کتاب را کنار میگذارند. سوینارسکی با اشاره طنزآمیز به محبوبیت مجموعه «مرد سگی» مینویسد رقابت با جذابیت فوری چنین کتابهایی آسان نیست.
او همچنین توضیح میدهد که نوشتن برای کودکان مستلزم تغییر کامل زاویه دید است؛ گویی نویسنده به زبانی دیگر مینویسد. به گفته او، بازآفرینی احساسات و تجربههای کودکی برای مخاطب امروز، بدون آنکه متن حالتی آموزشی، نصیحتگر یا تحقیرآمیز پیدا کند، کاری بسیار دشوار است.
سوینارسکی تاکید میکند کودکان بیش از هر گروه دیگری لحن از بالا به پایین را تشخیص میدهند، زیرا در زندگی روزمره بارها با چنین نگاهی مواجه میشوند. او مینویسد کودکان همانقدر که بزرگسالان به داستانهای جدی و محترمانه نیاز دارند، سزاوار ادبیات باکیفیتاند.
این نویسنده همچنین به مسئولیت سنگین ادبیات کودک اشاره میکند؛ اینکه جامعه از نویسندگان کودک انتظار دارد در شکل دادن به نسل آینده نقش داشته باشند. با این حال او یادآوری میکند که کودکان فقط «آینده» نیستند، بلکه انسانهایی واقعی در زمان حالاند؛ افرادی با رنجها، ترسها و نیازهای عاطفی خودشان.
سوینارسکی در پایان مینویسد اگرچه نوشتن همزمان برای کودکان و بزرگسالان چالشهای فراوانی دارد، اما همین تفاوتها کار او را معنادار کرده است. به باور او، هدف نهایی هر دو نوع نوشتن یک چیز است: روایت داستانی برای انسانی که به شنیدن آن نیاز دارد.
نظر شما