خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، دكتر سيد محمود ميرافضلي: مصيبت شهادت امام حسين(ع) بي‌ترديد بزرگترين مصيبت تاريخ بشريت است و ما در تاريخ هيچ قوم يا ملتي چنين حادثه غم‌انگيزي را نمي‌يابيم. در مروري به غم‌انگيزترين حوادث تاريخ، ليست حوادث بزرگي چون انفجار اتمي هيروشيما و ناکازاکي و کشته شدن بيش از دويست هزار نفر در عرض چند لحظه، قتل عام 3-2 هزار نفر در ميدان «تيان آن من» در سال 1989 در چين، آتش سوزي سانفرانسيسکو، جنگ جهاني دوم، کشته شدن 1400 حاجي در حادثه ريزش پل در سال 1990و جنگ‌هاي جهاني، از حوادث مشابه بسيار تلخ و غم‌انگيز بوده‌اند. با اين اوصاف چرا امام باقر (ع) در زيارت عاشورا ماجراي شهادت امام حسين (ع) و يارانش را بزرگترين مصيبت در آسمان‌ها و زمين ناميده و فرموده که بزرگتر و عظيمتر از مصيبت امام حسين (ع) در آسمان و زمين وجود ندارد؟ 

برخي از مشخصات مصيبت‌آميز واقعه عاشورا بدين شرح است؛ در اين حادثه بزرگترين حجت خدا روي زمين يعني امام حسين (ع) به شهادت رسيدند. عاملان قتل امام حسين(ع) در اين حادثه ، فرزندان دشمنان بزرگ اسلام در زمان تاسيس اين دين، يعني يزيد و ابن زياد فرزندان ابوسفيان بودند. بايد به این موضوع اعتراف کرد که عاملی که عمق فاجعه را زياد می‌کند، آن است که سربازان جبهه اموی، اکثرا یاران دیروز امام علی(ع) و امام حسن(ع) بودند، نه سپاه شام. 

كساني که امام حسين (ع) را کشتند به خوبي وي را مي‌ شناختند و از عظمت شخصيت و مقام معنوي ايشان مطلع بودند و امام نيز پيش از شهادت بارها به اين نکته در خطبه‌هاي خود اشاره کرده بودند. قاتلان، يکي از علل مهم کشتن امام حسين (ع) را بغض و کينه نسبت به امام علي (ع) ذکر مي‌کردند، در حالي‌ که آنها از زحمات و تلاش‌هاي امام براي برپايي دين اسلام آگاه بوده و از سوي ديگر بسياري از ايشان پيشتر مورد مرحمت و لطف امام قرار گرفته بودند. 

کيفيت شهادت امام حسين بسيار رقت‌انگيز و دلخراش بوده که به اختصار با دو واژه نحر شدن و بريدن از قفا به آن اشاره مي‌کنم. امام حسين (ع) براساس اسناد در هنگام شهادت بيش از 90 زخم شمشير و تير و نيزه بر بدن داشته‌اند و به اين زخمها بايد به زخم هاي نعل اسبي ناشي از سم اسبان و بريدن انگشت انگشتري و سر مطهر را نيز اضافه کرد.

هدف امام حسين (ع) از اين قيام به طور کامل دعوت مردمان به نيکوکاري و پرهيز از تباهي بود. يکي از بالاترين نادرستي‌ها و مصيبت‌ها در جامعه کشتن انسان‌هاي نيکو منش است. قرآن‌كريم نيز بارها قوم بني‌اسراييل را به واسطه کشتن پيامبران سرزنش و مورد لعنت قرار داده است. در سوره بروج، قرآن به داستان شهادت و سوزانده شدن 70 نفر از پيامبران بني‌اسراييل اشاره و قاتلان را مورد لعن و نفرت قرار مي‌دهد، آنجا که مي‌گويد: مرگ بر شکنجه‏گران صاحب گودال (آتش)، آتشى عظيم و شعله‏ور! هنگامى که در کنار آن نشسته بودند و آنچه را با مؤمنان انجام مى‏دادند (با خونسردى و قساوت)، تماشا مى‏کردند آنها هيچ ايرادى بر مؤمنان نداشتند، جز آنكه به خداوند عزيز و حميد ايمان آورده بودند؛ همان کسى که حکومت آسمان‌ها و زمين از آن اوست و خداوند بر همه چيز گواه است! و جالب اين است که امام حسين (ع) نيز در يکي از مذاکرات خود با بانو زینب (ص) به اين واقعه اشاره مي‌کنند. 

شايد حادثه عاشورا بدين دليل بزرگترين مصيبت تمام زمان‌ها معرفي شده که هيچگاه و در تاريخ هيچ ملتي، چنين جاهليت و انحطاط هولناکي در اين حجم انبوه از انسان‌ها اعم از کساني که فتوا دادند، آنها که ساز و برگ نظامي تهيه کردند، آنها که مقدمه چيني کردند ،آنها که مسلح شدند و نقاب بر چهره زدند و آنان که به بارگاه رسول(ص) و بر پيکر فرزندان او تاختند، مشاهده نشده و قطعا ديگر هيچگاه مشاهده نخواهد شد. 

حال براي آنکه دليل شدت مصيبت را درک کنيم، يک بار ديگر به ليست حوادث تلخ تاريخ نگاهي بيندازيم. آيا چنين مختصاتي را به طور کامل و در چنين مقياسي در هيچ يک از حوادث مذکور مي‌توان يافت؟