حسین حسین زاده شهابی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در بندرعباس، با اشاره به دیرینگی ۲ هزار ساله تسلط ایرانیان بر تنگه هرمز، بیان کرد: حدود ۲ هزار سال قبل، مهمترین جاده تجاری دنیا به جاده ابریشم مشهور بود، زیرا دو نوع جاده ابریشم داشتیم، جاده ابریشم زمینی که از چین شروع میشد و از داخل خاک ایران میگذشت و از مسیر باستانی رگا (شهر ری) به سمت غرب ایران ادامه مییافت و وارد عراق و ترکیه میشد و سرانجام به روم باستان در اروپا میرسید.
این پژوهشگر بندرعباسی ادامه داد: جاده دیگر، جاده ابریشم دریایی بود که یکی از مسیرهای آن از سواحل چین و هند شروع میشد و از طریق تنگه هرمز وارد خلیج فارس میشد و به بصره میرسید و از آن طریق به سمت اروپا ادامه مییافت و در واقع تجارت شرق و غرب دنیای باستان را به هم پیوند میداد.
حسینزاده شهابی با بیان اینکه در منطقه نخل ابراهیمی میناب، قلعهای (دژ) مربوط به همان دوران (دوره اشکانیان، حدود ۲ هزار سال قبل) شناسایی و در آن کاوش باستان شناسی انجام شده است، اضافه کرد: همچنین یک خور باستانی (آبراههای که خشکی را به دریا وصل میکند) به نام خور کهور لنگر چینی نیز شناسایی شده که این خور از تیاب میناب شروع شده و به نزدیکی این قلعه میرسد.
وی ادامه داد: پس از بررسیهای علمی و کاوشهای باستان شناسی، شواهدی بهدست آمد که بیانگر این است که از این دژ یا قلعه به عنوان پایگاهی به منظور تجهیز و اعزام ناوهای ایرانی به تنگه هرمز در راستای نظارت و کنترل بر عبور و مرور کشتیهای تجاری که از چین و هند میآمدند، استفاده میشده و در واقع نشانگر این است که ایرانیان از حدود ۲ هزار سال پیش پی به اهمیت این تنگه مهم و استراتژیک برده بودند.
حسینزاده شهابی تاکید کرد: رقیب اصلی تجاری ایران در آن زمان امپراتوری روم باستان در اروپا بود که میخواستند ایران را دور بزنند و خودشان مستقیم با چینیها و هندیها معامله ابریشم، ادویه و سنگهای گرانبها انجام دهند از این رو، ایرانیان در آن زمان با ایجاد پایگاه دریایی، سعی در کنترل آبراهه استراتژیک تنگه هرمز داشتند.
نظر شما