به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، همزمان با سالروز تولد نیما یوشیج، عبدالرحمن نجل رحیم، متخصص مغز و اعصاب، در صفحه اینستاگرامش نوشت: «در سالروز تولد نیما یوشیج شاید بتوان گفت مهمترین تحول او نه فقط در شکستن وزن و قافیه بلکه در بدنمند کردن شعر فارسی رخ داد.
پیش از نیما، شعر غالباً از جایگاهی فرازمانی و ذهنی سخن میگفت؛ "من شاعر" بدنی نداشت، در سرما نمیلرزید و در جمع خاموش گرفتار نمیشد. اما نیما شعر را به سطح تجربه زیسته بازگرداند: به شب، به سرما، به انتظار، به ده، به اضطراب مشترک.
از منظر مغز پژوهی (نوروساینس) اجتماعی معنا از دل بدن در موقعیت و در رابطه با دیگری شکل میگیرد. شعر نیما دقیقاً در همین سطح عمل میکند. ریتم نیمایی، ریتم زیستی است؛ شبیه نفس کشیدن، مکث، راه رفتن نابرابر انسان در جهان واقعی. وزن دیگر قالبی بیرونی نیست، بلکه تابع تنشهای عاطفی و بدنی است. در شعر نیما "دیگری" حضور دارد نه به صورت انتزاعی، بلکه به عنوان بدن و صدا. شعر از مونولوگ ذهنی فاصله میگیرد و به کنشی بیناسوژه ای بدل میشود؛ جایی که شاعر، طبیعت و جمع انسانی در یک میدان عاطفی مشترک قرار میگیرند.
به همین دلیل نیما هنوز معاصر ماست:
او یادآور این حقیقت است که، زبان اگر از بدن و رابطه جدا شود، تهی میشود. شعر نو نیما تلاشی است برای بازگرداندن معنا به جایی که واقعاً زاده میشود. بدن انسان در جهان و در میان دیگران.»
نظر شما