به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) از جاگران جاش، هر سال ۱۴ سپتامبر در هند به عنوان «روز زبان هندی» گرامی داشته می‌شود. این مناسبت به تصمیم مجلس موسسان هند در ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۹ برای پذیرش زبان هندی با خط دِواناگاری به عنوان زبان رسمی اتحادیه هند، بر اساس ماده ۳۴۳ قانون اساسی این کشور، مربوط است.

ادبیات هندی در طول سال‌ها شاهد ظهور نویسندگان و شاعران برجسته‌ای بوده که با آثار خود به رشد و شکل‌گیری ادبیات مدرن این زبان کمک کرده‌اند. در ادامه، ۱۱ چهره شناخته‌شده این عرصه معرفی شده‌اند:

۱. بهارَتِندو هَریشچَندرا (Bharatendu Harishchandra)؛ ۱۸۵۰ تا ۱۸۸۵

از چهره‌های اصلی شکل‌گیری ادبیات مدرن هندی و شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار بود. او درباره مسائل اجتماعی مانند فقر، استثمار و نابرابری می‌نوشت و به دلیل نقش مهمش در پیوند ادبیات هندی با زندگی مردم عادی، به «پدر ادبیات مدرن هندی» شهرت یافته است.

از آثار مشهور او می‌توان به «شهر تاریک» (Andher Nagari)، «بدبختی هند» (Bharat Durdasha) و «هریشچَندرا راستین» (Satya Harishchandra) اشاره کرد.

۲. مهاویر پراساد دویودی (Mahavir Prasad Dwivedi)؛ ۱۸۶۴ تا ۱۹۳۸

نویسنده، ویراستار، مترجم و منتقدی بود که نقش مهمی در توسعه نثر مدرن هندی داشت. دوره‌ای از ادبیات هندی با عنوان «دوره دویودی» شناخته می‌شود. او نویسندگان را به استفاده از زبانی روشن و کاربردی تشویق می‌کرد و با مجله معتبر «ساراسواتی» نیز همکاری داشت.

۳. مونشی پرمچند (Munshi Premchand)؛ ۱۸۸۰ تا ۱۹۳۶

پرمچند از مشهورترین نام‌ها در ادبیات هندی است. داستان‌های او به زندگی واقعی مردم می‌پرداخت و زندگی کشاورزان، خانواده‌های فقیر، زنان و کارگران را به تصویر می‌کشید. او به جای ارائه تصویری آرمانی از جامعه، مشکلات مردم عادی هند را روایت می‌کرد.

از آثار شناخته‌شده او می‌توان به «گودان» (Godaan)، «نیرمَلا» (Nirmala)، «غَبَن» (Gaban)، «کارمابهومی» (Karmabhoomi)، «رنگابهومی» (Rangbhoomi)، «کفن» (Kafan) و «عیدگاه» (Idgah) اشاره کرد.

۴. جایشانکار پراساد (Jaishankar Prasad)؛ ۱۸۸۹ تا ۱۹۳۷

شاعر، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس برجسته ادبیات مدرن هندی و یکی از چهار چهره اصلی جنبش «چهایواد» بود. «نیرالا»، «سومیترا ناندان پانت» و «مهادِوی وارما» سه چهره دیگر این جریان بودند.

«اسکندرگوپتا»، «چاندراگوپتا» و «درووسوامینی» از نمایشنامه‌های او و «کامایانی»، «اشکوها»، «لاهَر»، «اسکلت» و «پروانه» از دیگر آثار مشهورش هستند.

۵. سوریَکانت تریپاتی «نیرالا» (Suryakant Tripathi ‘Nirala’)؛ ۱۸۹۶ تا ۱۹۶۱

شاعر، نویسنده، مقاله‌نویس و داستان‌نویسی بود که به سبک متفاوت خود شهرت داشت و همواره به قواعد سنتی ادبیات پایبند نبود. شعرهای او اغلب به طبیعت، وضعیت انسان، جامعه و آزادی می‌پرداخت.

از آثار او می‌توان به «پَریمال»، «آنَمیکا»، «کولی بهات»، «چاتوری چامار»، «رام کی شاکتی پوجا» و «ساروج اسمریتی» اشاره کرد.

۶. سومیترا ناندان پانت (Sumitranandan Pant)؛ ۱۹۰۰ تا ۱۹۷۷

پانت یکی از چهار چهره بزرگ جنبش چهایواد بود و بیش از همه به دلیل شعرهایش درباره طبیعت، زیبایی و محیط پیرامون شناخته می‌شود. کوه‌ها، گل‌ها، درختان، آسمان و زیبایی زندگی از موضوعات مهم شعر او بودند؛ هرچند درباره انسان، جامعه و احساسات انسانی نیز می‌نوشت.

از آثار معروف او «پَلّاو»، «گرمیا»، «چیدامبارا»، «کالا اور بودها چاند» و «گونجان» است. او برای «کالا اور بودها چاند» جایزه ادبی آکادمی ادبیات هند را دریافت کرد و نشان پادما بوشان نیز به او اعطا شد.

۷. مهادِوی وارما (Mahadevi Varma)؛ ۱۹۰۷ تا ۱۹۸۷

از زنان مهم ادبیات هندی و از چهار چهره بزرگ جنبش چهایواد بود. او شاعر، مقاله‌نویس، معلم و اندیشمند اجتماعی بود و در آثارش موضوعاتی مانند تنهایی، رنج، عشق و شفقت را بررسی می‌کرد. همچنین درباره حیوانات، زنان و مسائل اجتماعی مقالاتی نوشته است.

«یاما»، «نیهار»، «رشمی»، «نیرجا»، «گیلو» و «پَت کِ ساتی» از آثار شناخته‌شده او هستند. وارما جایزه جنان‌پیت و پادما بوشان را دریافت کرد و به دلیل عمق عاطفی اشعارش گاه «میرای مدرن» نامیده می‌شود.

۸. هریوانش رای باچان (Harivansh Rai Bachchan)؛ ۱۹۰۷ تا ۲۰۰۳

از شاعران شناخته‌شده ادبیات هندی و خالق مجموعه شعر مشهور «مادوشالا» بود. این اثر شهرت زیادی برای او به همراه آورد و به محبوبیت شعر هندی در میان عموم مردم کمک کرد.

شعرهای باچان اغلب درباره زندگی، امید، اندوه، رویاها و احساسات انسانی بود و در محافل شعرخوانی نیز طرفداران زیادی داشت. از آثار او می‌توان به «مادوشالا»، «مادوبالا»، «مادو کالاش»، «نیشا نیمانتران» و «چه چیزی را فراموش کنم و چه چیزی را به یاد آورم» اشاره کرد. او در سال ۱۹۷۶ نشان پادما بوشان را دریافت کرد.

۹. مایتیلی شاران گوپت (Maithili Sharan Gupt)؛ ۱۸۸۶ تا ۱۹۶۴

از شاعران برجسته ادبیات مدرن هندی بود که بر استفاده از گونه «خَری بُلی» زبان هندی تاکید داشت. اشعار او اغلب به تاریخ، فرهنگ و جامعه هند و جنبش استقلال این کشور می‌پرداخت.

«بهارات بهاراتی»، «ساکِت»، «یَشودارا»، «پنچواتی»، «جَیَدرَت واد» و «اورمیلا» از آثار مشهور او هستند. گوپت نشان پادما بوشان را دریافت کرد و به طور گسترده با عنوان «شاعر ملی» شناخته می‌شود.

۱۰. دارامویر بهاراتی (Dharamvir Bharati)؛ ۱۹۲۶ تا ۱۹۹۷

شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار بود و بیشتر به دلیل رمان مشهور «خدای گناهان» (Gunahon Ka Devta) شناخته می‌شود. «هفتمین اسب خورشید» (Suraj Ka Satwan Ghoda) و «عصر نابینایی» (Andha Yug) نیز از آثار شناخته‌شده او هستند.

بهاراتی سال‌ها سردبیر مجله هندی «دارمایوگ» بود و نقش مهمی در روزنامه‌نگاری و ادبیات هندی داشت. او در سال ۱۹۷۲ نشان پادما شری دریافت کرد.

۱۱. فانیشوار نات رِنو (Phanishwar Nath Renu)؛ ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۷

رِنو جایگاه ویژه‌ای در ادبیات هندی برای روستاها و شهرهای کوچک هند ایجاد کرد. آثار او با زندگی روستایی، کشاورزان و مشکلات مردم مناطق مختلف هند پیوند داشت.

رمان «میلاآنچال» (Maila Anchal) مشهورترین اثر او و یکی از آثار مهم ادبیات منطقه‌ای هندی به شمار می‌رود. از دیگر آثارش می‌توان به «پارتی پری‌کاتا»، «چندراهی‌ها»، «راهپیمایی»، «جاده پالتو بابو» و «پنچ‌لایت» اشاره کرد.

داستان کوتاه «مارِ گَیِ گُلفام» نیز مبنای ساخت فیلم مشهور «تیسری کَسَم» قرار گرفت. رِنو در سال ۱۹۷۰ نشان پادما شری دریافت کرد و مهم‌ترین سهم او در ادبیات، وارد کردن زندگی و صدای مردم روستایی هند به جریان اصلی ادبیات هندی بود.

این نویسندگان در دوره‌های مختلف، از شعر و داستان گرفته تا نمایشنامه، روزنامه‌نگاری و ادبیات اجتماعی، نقش مهمی در شکل‌گیری و گسترش ادبیات زبان هندی ایفا کردند.