محمد علمدار، شاعر و نویسنده استان مرکزی، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در اراک، درباره اثر تازهمنتشرشده ولیالله شیخی مهرآبادی، شاعر و نویسنده اراکی، گفت: کتاب «گمشده در خاطرهها» که بخشی از هویت و تاریخ شفاهی اراک را روایت میکند، میتواند برای محققان و پژوهشگران حوزه اراکشناسی نیز بهعنوان یک منبع قابل استفاده باشد.
این نویسنده و فعال حوزه کتاب درباره شیوه روایت کتاب بیان کرد: نویسنده دارد خاطره میگوید و با مخاطبش حرف میزند؛ انگار که خواننده در مقابلش نشسته و میگوید «باور بفرمایید!» خاطرهگویی با این روال، به مرزهای «فرا داستان» نزدیک میشود.
علمدار افزود: کتاب، البته، خاطرهگویی صرف نیست. زیرا به آداب و رسوم، سبک و شیوه زندگی، روابط اجتماعی، نوع خوراک و پوشاک، معرفی اماکن و توضیح درباره چرایی، چگونگی و سرعت و حجم تغییرات در ساختار فرهنگی، اجتماعی، اخلاقی و البته مبلمان شهری اراک میپردازد.
وی تصریح کرد: بنابراین میتوان بخشی از هویت و تاریخ شفاهی «گمشده» اراک را در این کتاب جستوجو و مشاهده کرد.
وی با اشاره به ظرفیت پژوهشی این اثر گفت: با این رویکرد، کتاب میتواند بهعنوان یک مرجع به محققان و پژوهشگران حوزه اراکشناسی کمک کند. یک عامل مهم که در این کتاب قدرتمند عمل میکند، نوع روایت به لحاظ دستاول بودن آن است؛ یعنی نویسنده هرچه را که میگوید و مینویسد، خودش دیده و تجربه کرده است. این موضوع باعث میشود آنچه مطمح نظر نویسنده بوده، روانتر و عینیتر به مخاطب منتقل شود.
علمدار در ادامه اظهار کرد: با توجه به آنچه گفته شد، کتاب از دایره جستار و داستان بیرون است، هرچند که خواسته یا ناخواسته عناصر و مؤلفههایی مانند زمان، مکان و حتی شخصیتپردازی را با خود حمل میکند.
وی همچنین درباره عنوان کتاب گفت: موضوع دیگری که به نظر بنده باید به آن توجه شود، نام کتاب است؛ «گمشده در خاطرهها». شخصاً نام آن را دوست دارم. با توجه به محتوا و درونمایه کتاب، گم شدن انگار نقشی کلیدی در به سرانجام رساندن این اثر بر عهده دارد و هموزن واژههای کلانی همچون عشق، درد یا سوگ است.
این فعال فرهنگی ادامه داد: حالا باید پرسید چنین گمشدنی آیا با عشق سر و کار دارد یا نه؟ اصلاً گم شدن در خاطرات چه حسی دارد؟
علمدار افزود: انسانی که روحش در گذشته جا مانده، حالا دارد در میان خاطرات دستوپا میزند؛ انگار که دارد به دنبال گمشدهای میگردد. اما آن گمشده کیست یا چیست؟
وی در پایان گفت: به نظرم آن گمشده چیزی نیست بهجز هویت و معصومیت ازدسترفته آدمی که خودش را در آن سوی تونل زمان، به یکباره در میان جمعیتی ناآشنا پیدا کرده و از درد غربت به سایهسار آرامشبخش خاطرات خوب و خوش گذشته پناه برده است.
نظر شما