به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در مشهد، غلامرضا امیرخانی در نشست رونمایی و گفت‌وگو درباره کتاب «یاران راستین؛ خاطرات دکتر حسین رثایی» که پنجشنبه در سالن فردوسی جهاد دانشگاهی برگزار شد، با اشاره به اهمیت کتاب «یاران راستین» گفت: این کتاب دربرگیرنده خاطرات مهمی از شخصیت‌های معاصر انقلاب، به‌ویژه شهید رجایی، شهید بهشتی و شماری دیگر از چهره‌های تاریخ انقلاب است. تبیین زندگی این شخصیت‌ها صرفاً بازگویی تاریخ و روایت خاطرات نیست، بلکه این خاطرات می‌تواند برای جامعه امروز نیز راهگشا باشد.

وی با تأکید بر اهمیت انتقال درست تجربه‌های تاریخی به نسل‌های جدید افزود: اگر این خاطرات به‌درستی تبیین و روایت شوند، می‌توانند از شکل‌گیری گسست میان نسل‌ها جلوگیری کنند. امروز می‌بینیم که نسل‌های جدید در برقراری ارتباط با برخی از این مفاهیم با دشواری مواجه‌اند. هر روایت و خاطره‌ای که منتشر می‌شود، می‌تواند به تکمیل بخشی از پازل تاریخ معاصر ایران کمک کند.

امیرخانی با اشاره به خاطره‌ای از شهید بهشتی که در این کتاب روایت شده است، گفت: شخصیت‌هایی مانند شهید بهشتی، پس از فقدانشان، بیش از پیش نشان دادند که چه چهره‌های نادر و اثرگذاری بوده‌اند و جای خالی آنان تا چه اندازه احساس می‌شود. روایت خاطرات چنین شخصیت‌هایی می‌تواند در عرصه فرهنگ و آموزش و پرورش بسیار مؤثر و ثمربخش باشد.

خاطراتم روایت سال‌های تعلیم، مدیریت و همراهی با چهره‌های انقلاب است

حسین رثایی نیز در ادامه این نشست با اشاره به روند شکل‌گیری این اثر گفت: من خاطرات فراوانی از زندگی‌ام داشتم و مصاحبه‌های متعددی نیز در سال‌های مختلف انجام داده‌ام که بخشی از آن‌ها در کتاب‌هایی درباره شهید بهشتی، شهید رجایی و آثار دیگر منتشر شده است. از جمله آستان قدس رضوی ۱۱ جلسه تاریخ شفاهی با من انجام داده و دفتر رهبری و مجموعه‌های دیگری نیز مصاحبه‌هایی را ثبت کرده‌اند. احمدرضا کامیار نیز به نمایندگی از سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با من آشنا شد و در ۲۱ جلسه گفت‌وگو، خاطراتم را ثبت کرد که حاصل آن کتاب حاضر است.

رثایی با اشاره به تأثیر دوران تحصیل در مدرسه علوی و نقش علامه کرباسچیان و مرحوم روزبه در شکل‌گیری شخصیت و نگاه خود گفت: آنچه امروز می‌گویم، بخشی از جان و زندگی من است. او در نخستین روز کلاس، با ما بازی و گفت‌وگو کرد و توانست خیلی زود با دانش‌آموزان ارتباط برقرار کند. هدف او فقط انتقال درس نبود، بلکه به تربیت و پاکی دانش‌آموزان توجه داشت. من خودم را تا ابد مدیون چنین انسانی می‌دانم؛ انسانی که ابتدا تزکیه می‌کرد و سپس تعلیم می‌داد. مرحوم روزبه نیز با وجود دانش و جایگاه علمی خود، زندگی‌اش را وقف آموزش کرده بود. به یاد دارم در روزهای پایانی عمر و در حالی که به دلیل بیماری، توان جسمی خود را از دست داده بود، همچنان مشغول تصحیح برگه‌های امتحانی دانش‌آموزان بود.

وی در ادامه با بیان خاطراتی از شهید آیت‌الله بهشتی، ساده‌زیستی، نظم و تواضع را از ویژگی‌های برجسته او دانست و گفت: شهید بهشتی انسانی بود که هرچه درباره بزرگی او گفته شود، باز هم کم است. در عین بزرگی، بسیار متواضع بود و در زندگی شخصی نیز ساده‌زیستی داشت. ایشان معمولاً برای قرارهای خود حدود ۲۰ دقیقه زودتر حاضر می‌شد. می‌گفت ممکن است خودرو پنچر شود و این اتفاق از نظر دیگران دلیل موجهی برای تأخیر باشد، اما من حتی در آن شرایط نیز نمی‌خواهم دیر برسم.

رثایی همچنین با اشاره به شیوه مواجهه خود با مشکلات مردم در دوران مسئولیت گفت: گاهی قانون اجازه انجام کاری را نمی‌داد، اما اگر آن کار انجام نمی‌شد، ظلم بود. در چنین مواردی تلاش می‌کردم راهی برای حل مسئله پیدا کنم. به خاطر برخی از این رفتارها نیز در دوره‌ای مورد محاکمه قرار گرفتم، اما خدا کمک کرد و مسیر ادامه پیدا کرد.

حسین رثایی در پایان با قدردانی از برگزارکنندگان این نشست و دست‌اندرکاران انتشار کتاب، از سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران و احمدرضا کامیار برای ثبت و تدوین خاطراتش تشکر کرد.