سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا): دو روز تا اعلام برگزیدگان رویداد شانزدهمین دوره جشنواره ملی داستاننویسی رضوی باقی مانده است و در آستانه این رویداد، به پشتصحنه خلق آثار؛ به چالشهایی که نویسندگان در مسیر روایتگری با آنها دستوپنجه نرم میکنند و به اهمیت برگزاری چنین رویدادهایی در استانهایی نظیر لرستان نگاهی داشتیم و در این خصوص با محمدتقی عزیزیان نویسنده اثر «قرمز آجری» شرکتکننده در این جشنواره به گفتوگو نشستهایم؛ کسی که از چالشهای ترسیم توازن میان جنگ، دین و خانواده میگوید و بر این باور است که نویسندگی، فراتر از کلمات، یک جهاد تبیین و یک عشقِ طاقتفرسا است.
حضور در فضای جشنواره رضوی، از نظر شما به عنوان یک نویسنده چه حسی دارد؟ تفاوت فضای این جشنواره با سایر رویدادهای ادبی چیست؟
جشنوارهها به طور عام مزایایی برای نویسندگان و هنرمندان و فضای فرهنگی کشور و استانهای میزبان دارند، از جمله این مزایا میتوان به ارتقای سطح کیفی آثار ادبی و هنری و کشف استعدادهای نوظهور اشاره کرد و از مهمترین اتفاقاتی که در جشنواره میافتد، میتوان به جریانسازی و ترغیب نویسندگان به خلق آثار جدید اشاره کرد.
در جشنواره امام رضا علیهالسلام نویسندگان علاوه بر بهرهمندی از فیوضات معنوی و اجر اخروی، ناگزیر به مطالعه زندگی و سیره این امام رئوف میشوند و پس از آشنایی با جزئیات زیست رضوی آنرا در آثار ادبی خود به زبان جامعه منعکس میکنند و از این طریق هم به جهاد تبیین کمک کردهاند و هم خط و سیر فضای فرهنگی کشور را به رویه مثبت و نیک سوق دادهاند.
در مسیر نوشتن این اثر چه چالشهایی را با خودتان درگیر کردید که شاید دیگران از آن بیخبر باشند؟
نویسندگی یک کار طاقتفرسا و در عین حال مبتنی بر عشق و علاقه است، اگر کسی انگیزه و معنوی و فرهنگی نداشته باشد، نمیتواند در این عرصه دوام بیاورد، زیرا نویسندگان آنچنان که باید مورد حمایت قرار نمی گیرند و این کار فاقد پشتوانههای مادی و حمایتهای آنچنانی است، یکی دیگر از چالشهایی که من برای خلق اثرم با عنوان «قرمز آجری» داشتم، برقراری توازن بین اضلاع مثلث جنگ، امام رضا و خانواده بود، من در قرمز آجری سعی کردهام که هویت اشخاص را در جامعه، دین و خانواده به طرز ملموسی ترسیم و توصیف کنم که مخاطب بتواند پس از خواندن این اثر به وطن، امام و خانوادهاش مهر بورزد.
به نظر شما برگزاری چنین جشنوارههای ملی و با این سطح از کیفیت، چه تأثیری بر زیستجهانِ نویسندگان جوان و نوپا دارد؟
در این دست جشنوارهها نویسندگان جوان فرصتی پیدا می کنند که طبعآزمایی داشته باشند و آموختههای علمی و ذوق ادبی خود را به کار بگیرند و محک بزنند. داستاننویسی معماری و مهندسی کلمات است که اتفاقات آن حساب شده و دارای روابط علی و معلولی هستند، اینجاست که مهندسین بناهای خود را از لحاظ استحکام و ماندگاری و تکنیک در ورطه رزیابی قرار میدهند.
برگزاری اینگونه جشنوارهها چه اهمیتی برای استان دارد؟
در استانی نظیر لرستان که در دهههای هشتاد و نود دارای ادبیات داستانی قدرتمندی بوده است، این جشنواره میتواند محرکی باشد برای روشن کردن آتشهای زیر خاکستر و به قولی آب در خوابگاه مورچگان بریزد و نویسندگان قلم بردارند و شاهد خلق آثار شاخص و استخوانداری باشیم.
اگر بخواهید این تجربه حضور در اختتامیه را در یک جمله برای کسانی که هنوز جرأت ورود به عرصههای رسمی را ندارند توصیف کنید، چه میگویید؟
جسارت و شهامت از جمله مولفههای موفقیت هستند اگر به کارتان اطمینان دارید و به قولی صد خودتان را گذاشتهاید از رد شدن در جشنواره هراسی نداشته باشید، داوریها با معرفی آثار شاخص به شما خط و مشی خوب نوشتن را نشان میدهند.
برگزیده شدن با این که هدف نویسندگان نیست، اما حس شادی و امید میدهد و البته مسئولیت ما را سنگینتر می کند، زیرا در برابر انتظاراتی قرار میگیریم که با خلق آثار شاخص خودمان، در دیگران ایجاد کردهایم.
نظر شما