به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، روان فرهادی از اثرگذارترین چهره‌های فرهنگی افغانستان بود که بیش از هفت دهه از عمر خود را وقف پژوهش در زبان و ادبیات فارسی، عرفان خراسان، تاریخ فرهنگی و ترجمه متون کلاسیک کرد. او از معدود پژوهشگرانی بود که توانست میان ادبیات کلاسیک فارسی، عرفان اسلامی و روش‌های نوین پژوهش دانشگاهی پیوند استوار برقرار کند.

روان فرهادی آثار مهمی در حوزه عرفان و زبان‌شناسی ترجمه و تألیف کرد که از جمله آنها می‌توان به ترجمه«قوس زندگیِ حلاج» اثر لویی ماسینیون، پژوهش گسترده درباره خواجه عبدالله انصاری، بررسیِ احوال عاشقان در شعر عارفان، مطالعه زبان تاجیکی ماوراءالنهر، تحقیق درباره تاریخ تلفظ و صرف زبان پشتو و تدوین مجموعه «مقالات محمود طرزی» اشاره کرد.

او در کنار این پژوهش‌ها، نمایشنامه‌های نویسندگان فرانسوی چون مارسل پانیول و آلبر کامو را نیز به فارسی برگرداند و سال‌ها در دانشگاه‌های پاریس سوم، برکلی و کوالالامپور تاریخ ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی تدریس کرد. در امتداد همین فعالیت‌های علمی، یکی از برجسته‌ترین کارهای او همکاری بیست‌ودوساله با ابراهیم گامارد، مولاناپژوه امریکایی، در ترجمه و تصحیح رباعیات مولانا بود، همکاری‌ای که از نظر دامنه، دقت و استمرار، در میان پروژه‌های پژوهشیِ معاصر کم‌نظیر است. حاصل این تلاش مشترک، کتاب«The Quatrains of Rumi» است؛ نخستین ترجمه کامل نزدیک به ۲۰۰۰ رباعی مولانا جلال‌الدین محمد بلخی به زبان انگلیسی. این اثر امروز از منابع معتبر و بنیادین مطالعات عرفانی در جهان به‌شمار می‌رود و سهمی برجسته در معرفیِ میراث فکریِ مولانا به مخاطبان بین‌المللی دارد؛ چنان‌که بسیاری از پژوهشگران ادبیات عرفانی، این کتاب را نقطهٔ عطفی در تاریخ مولاناپژوهیِ معاصر می‌دانند.

فرهادی افزون بر فعالیت‌های علمی، یکی از چهره‌های برجستهه دیپلماسیی افغانستان بود. او در وزارت امور خارجه، مدیریت ملل متحد و روابط فرهنگی را برعهده داشت و سپس به‌عنوان مستشار سفارت افغانستان در واشنگتن خدمت کرد. در سال ۱۳۵۱ سفیر افغانستان در پاریس شد و پس از کودتای ۱۳۵۲ از سِمَت خود برکنار شد. در سال ۱۳۷۲ هجری خورشیدی، به‌عنوان نمایندهه دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد منصوب شد و تا سال ۱۳۸۶ هجری خورشیدی در این سِمَت باقی ماند. او در زمان دولت اسلامی تحت رهبری برهان‌الدین ربانی تا فروپاشیِ طالبان و تشکیل دولت جدید، نقش مهمی در معرفی دیدگاه‌های افغانستان در مجامع بین‌المللی ایفا کرد.

روان فرهادی در میان اهل فرهنگ به‌عنوان پژوهشگری ژرف‌نگر، زبان‌شناسی برجسته و مترجمی توانا شناخته می‌شد. او از معدود چهره‌هایی بود که آثار او در حوزهٔ عرفان، نقد ادبی و زبان‌شناسی از منابع معتبر پژوهشی به‌شمار می‌روند و در معرفیِ فرهنگ و ادبیات کشور به جهان نقش ماندگار داشته‌اند.