سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران ( ایبنا ) - مرضیه بخشنده امنیه؛ مسئول کتابخانه عمومی شهدای سنجان اراک: نام حکیم ابوالقاسم فردوسی، با شکوه زبان فارسی و عظمت فرهنگ ایرانی گره خورده است؛ شاعری که با اندیشهای سترگ و همتی کمنظیر، میراث تاریخی و هویتی یک ملت را در قالب شاهنامه برای همیشه ماندگار ساخت. اگر امروز زبان فارسی همچنان استوار و زنده در جان فرهنگ ایرانی جاری است، بیتردید بخشی از این پایداری، وامدار تلاش و عظمت مردی است که عمر خویش را وقف پاسداری از فرهنگ و ریشههای این سرزمین کرد.
فردوسی، تنها یک شاعر حماسهسرا نیست؛ او روایتگر روح ایران است. در شاهنامه، پهلوانان تنها برای نبرد و پیروزی نمیجنگند، بلکه هر یک نمادی از خرد، وفاداری، آزادگی، عدالت و مسئولیتپذیریاند. از همین رو شاهنامه، فراتر از یک اثر ادبی، به سند هویت فرهنگی و تاریخی ایرانیان تبدیل شده است؛ اثری که قرنهاست نسلهای مختلف با آن زیستهاند و از آن الهام گرفتهاند.
هنر بزرگ فردوسی در آن بود که تاریخ، اسطوره و فرهنگ ایرانی را در قالب زبانی فاخر و ماندگار به تصویر کشید و اجازه نداد گرد فراموشی بر ریشههای این سرزمین بنشیند. او به ایرانیان آموخت که ملتها تنها با قدرت و ثروت باقی نمیمانند، بلکه آنچه آنان را ماندگار میسازد، فرهنگ، زبان و پیوندشان با گذشته تاریخی خویش است.
شاهنامه، کتاب نبرد شمشیرها نیست؛ روایت ماندگاری خرد و انسانیت است. در جهان فردوسی، خرد چراغ راه انسان است و پهلوانی بدون اخلاق و دانایی، ارزشی ندارد. همین نگاه عمیق و انسانی، شاهنامه را پس از گذشت قرنها همچنان زنده، اثرگذار و الهامبخش نگاه داشته است.
گرامیداشت فردوسی، پاسداشت شاعری است که با واژههایش نه تنها اثری جاودانه آفرید، بلکه روح امید، عزت و هویت را در حافظه تاریخی ایران زنده نگه داشت. نام او، همچنان چون ستونی استوار بر بلندای فرهنگ فارسی میدرخشد و شاهنامهاش، همچنان روایتگر شکوه سرزمینی است که با فرهنگ و خرد زنده مانده است.
نظر شما