به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا) در جريان اولین جشن رونمایی کتاب مرکز اسناد انقلاب اسلامی كه به مناسبت انتشار کتاب «اصلاح طلبان تجدیدنظرطلب و پدرخوانده ها» به عناون چهارصد و هشتادمین کتاب منتشره مرکز برگزار شد،حجت الاسلام روح الله حسینیان رئيس مرکز اسناد انقلاب اسلامی ضمن بيان مطلب فوق گفت: روشنفکری دینی اصالت را به لیبرالیسم می دهد و رنگ و لعابی از دین بر آن می پوشاند ،در حالی که دیندار روشنفکر، اصالت را به منبع لایزال وحی می دهد و درصدد پاسخگویی به مسائل متنوع و پیچیده زمان خود با استفاده از مبانی و معارف دینی است.
وي افزود:اسلام ناب محمدی از منظر امام خمینی(ره)، اسلام سیاسی، اسلام مبارز و اسلامی است كه احكام اخلاقیاش هم سیاسی است. امام خمینی(ره) بر نظریه جدایی سیاست از دین، سخت میتاخت و آن را اسلام انحرافی میدانست و معتقد بود «این حرفها كه دین از سیاست جداست و امثال این حرفها در منطق اسلام نیست».
وي ادامه داد: امام خمینی(ره) بعد سیاسی اسلام را بعد فربهتر اسلام میدانستند و میفرمودند «آنقدر آیه و روایت كه در سیاست وارد شده است، در عبادات وارد نشده است. شما پنجاه و چند كتاب فقه را ملاحظه كنید، هفت يا هشت كتاب به عبادات مربوط است و بقیه اش به سیاسات و اجتماعیات و معاشرت و این طور چیزها مربوط است». امام خمینی(ره) معتقد بودند حتی بسیاری از افعال، سنتها و نمادهای اسلامی كه به ظاهر عبادی محض به نظر میرسند، جنبه سیاسی هم دارند «مثل عید فطر، عید قربان و حج نماز جمعه ، جماعات كه در شب و روز انجام میگیرد، این مواقف جنبه عبادی دارد و جنبه سیاسی و اجتماعی هم دارد. یعنی جنبه عبادیش هم در جنبه سیاسیاش مدغمند ، منضم همند.»
حجت الاسلام حسينيان افزود:امام خمینی(ره) سیاسی بودن اسلام را چنان بدیهی میدانستند كه تصور فرهنگ اسلام را برای تصدیق وحدت آن با سیاست را كافی میدانستند .ايشان مي گفتند «اگر شما بتوانید مفهوم مذهب را در فرهنگ اسلامی ما درك و دریافت كنید، به روشنی خواهید دید كه هیچ گونه تناقض بین رهبری مذهبی و سیاسی نیست».
در این مراسم همچنين دکتر جهاندار امیری توسط حجت الاسلام حسینیان و حجت الاسلام خسروشاهی مورد تقدیر قرار گرفت و از کتاب اصلاح طلبان تجدید نظر طلب و پدرخوانده ها رونمایی شد.
دکتر جهاندار امیری متولد سال 1346 و دارای مدرك دکترای جامعه شناسی سیاسی است .وي در سال های اخیر مقالات ارزشمندی در باب مسائل روز نگاشته است. از جمله آنها می توان به روشنفکری و سیاست در ایران معاصر، لیبرالیسم ایرانی و نیز اصلاح طلبان تجدیدنظرطلب و پدرخوانده ها اشاره کرد.
دوشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸۶ - ۱۶:۱۳
نظر شما