به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، یکی از مؤثّرترین ابزارهای آفرینش هنری- ادبی، رنگ است. با آنکه حضور این عنصر در گذشته ادبیات فارسی، گوناگونیِ امروزه را دارا نبود؛ امّا همواره نقشی مهم و تعیین‌کننده، در القای مفاهیم به مخاطب و تصویرسازی‌های ادبی بویژه در حوزه شعر داشته است.
فاطمه نظری‌فر در «عارفانه‌های رنگین» به بررسی میزان و نحوه کاربرد انواع رنگ در شعر سنایی، عطار و مولوی پرداخته که این تلاش راهگشا برای ورود به دنیای عواطف و اندیشه‌های این شاعران و نیز، پی بردن به ظرائف فرمی و بلاغی سخن آنان است.
بر اساس پژوهش انجام شده در این اثر فراوانی رنگ در غزل سنایی، بیشتر از غزلیات عطّار است و مولوی از این جهت، در جایگاه سوم قرار می‌گیرد. سنایی و عطّار، انواع رنگ را اغلب در بافت موضوعی - معنایی عاشقانه به کار می‌برند؛ امّا مولوی از گونه‌های مختلف رنگ، معمولاً در زمینه موضوعی عرفان عاشقانه یا تعلیمی استفاده می‌کند.
پربسامدترین رنگ‌ها در غزل هر سه شاعر، به ترتیب شامل سیاه و سرخ و کم‌بسامدترین رنگ نیز، آبی است. بیشترین نمود فرمی- بلاغی انواع رنگ در غزل سنایی و عطّار در ساختار تشبیهی است؛ امّا در غزل مولوی، این تجلّی در قالب تصاویر نمادین است.
انتشارات استاد شهریار به‌تازگی این کتاب را در ۲۲۲ صفحه و با قیمت ۳۵۰ هزار تومان روانه بازار کرده است.
نظر شما