به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) در شیراز، حسینعلی امیری استاندار فارس «از شعر و شاعری به عنوان شکوه ادبیات یاد کرد» و در نشستی به اتفاق سید احمد احمدی زاده معاون سیاسی، امنیتی اجتماعی و مهدی رنجبر مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، جمشید رضایی معاون و بانو محمدی رئیس فرهنگی که ادیبان و نویسندگان و شاعرانی از جنس فرهنگ هم حضور داشتند، به سراغ عبدالعلی دستغیب چهره ۹۵ ساله ماندگارِ نقد ادبی ایران رفت و از ایشان تکریم به عمل آورد.
استاندار فارس در این دیدار به پاس دههها فعالیت پربار و تلاش ماندگار استاد دستغیب در ساحت فرهنگ و ادب و سهم ارزندهای که وی در اعتلای نقد ادبی و پاسداشت هویت فرهنگی این دیار داشته است و به عنوان منتقد نمونه برگزیده کشوری و همچنین، فردی که دارای سومین نشان مفاخر استان است؛ لوح پاسداشتی را تقدیم کرد.
نقد ابزاری ارزشمند برای اعتلای فرهنگ و ادب
مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس نیز در این مراسم، صمیمیت، صراحت بیان و قلم، پشتکار، نواندیشی و نقد منصفانه و اثرگذار را از ویژگیهای استاد دستغیب دانست و افزود: این محقق، بیش از ۶ دهه از عمر پربار خود را در این حوزه قلم زده و کتابهای گرانسنگی درباره شاعران و نویسندگان مطرح معاصر و نقد و بررسی آثار آنها نوشته است.
مهدی رنجبر،با برشمردن اهمیت فعالیتهای ادبی و فرهنگی، نقد را ابزاری ارزشمند برای اعتلای فرهنگ و ادب استان و کشور دانست و افزود: ما رسالت داریم در راستای ارتقای فرهنگ سرزمینمان گام برداریم و مشاهیر و آثار ارزشمند آنان را به جهان معرفی کنیم و از فرهنگ، ادب و هنر خود صیانت کنیم.
وی پرورش استعدادهای نسل جوان و گفتمان بین نسلی بویژه گسترش ادبیات ایران کهن و این مرز و بوم اسلامی را از مهمترین ضروریات امروز جامعه دانست و گفت: در دنیای کنونیِ حوزه ادبیات، تحقیق و نقد و پژوهش، نیاز به تحول دارد و باید جانی تازه در کالبد آن دمیده شود و برای عملی شدن این مهم، باید به جوانان میدان دهیم و از آنها حمایت کنیم تا شاهد رشد و تعالی در این زمینه باشیم.
بنا بر این گزارش، عبدالعلی دستغیب که منتقد ادبی، مترجم و پژوهشگر است، بیش از ۸۰ عنوان کتاب ترجمه و تألیف دارد. وی در ۱۶ آبان ۱۳۱۰ خورشیدی در شیراز به دنیا آمد. پدرش، سید جواد، واعظ و سپس کارمند وزارت معارف (فرهنگ و آموزش و پرورش) در شهرستانهای فیروزآباد و جهرم بود. دستغیب، تحصیلات ابتدایی و دوره اول متوسطه را در فیروزآباد و جهرم انجام داد. سپس وارد دانشسرای مقدماتی شیراز شد و پس از فراغت از تحصیل، به تدریس در دبستانهای کازرون و نورآباد ممسنی پرداخت. وی مدتی نیز به کار در دفتر اسناد رسمی و روزنامههای محلی شیراز پرداخت و مدت سه سال نیز کارمند غیررسمی اداره بهداشت بود.
وی در سال۱۳۳۷ برای ادامه تحصیل به تهران رفت و وارد دانشسرای عالی شد. پس از گذراندن دوره سه ساله دانشسرای عالی در رشته فلسفه و علوم تربیتی، فوق لیسانس همین رشته را ادامه داد، اما به دلیل موانعی، درس را رها کرد. از آن پس، تا سال ۱۳۵۹ به تدریس ادبیات، نقد ادبی و جامعهشناسی هنر در دبیرستانها، مدارس عالی و دانشسراهای مقدماتی در شیراز و تهران پرداخت. وی، در سال ۱۳۵۹ به درخواست خود بازنشسته شد و از آن پس توانست وقت بیشتری را به مطالعه و نگارش اختصاص دهد. این نویسنده و منتقد، از سال ۱۳۲۶ در روزنامههای شیراز همچون پارس و بهار ایران، و سپس در مجلهها و روزنامههای تهران همچون اطلاعات، کیهان، سخن، فردوسی، نگین، روشنفکر، امید ایران، پیام نوین، راهنمای کتاب، آینده، آدینه، کلک، کیهان فرهنگی، نیستان و ادبیات داستانی، مقالهها و مطالب متعددی در زمینههای تاریخ، فلسفه، جامعهشناسی و هنر نوشته است.
نظر شما