فیضیان در گفت‌وگو با خبر گزاری کتاب ایران(ایبنا)، بیان کرد: بعد از چند سال که از نوازند‌گی‌ام گذشت، برای آهنگ‌هایی که می‌ساختم، شعر می‌نوشتم. بعد با اوزان عروضی و تقطیع کردن اشعار آشنا شدم و بدون آهنگ نیز شعر می‌سرودم.
وی با بیان اینکه در مجموعه اشعارش از قالب‌های مختلف شعری مانند غزل، رباعی، دوبیتی و مثنوی استفاده کرده است، افزود: وزن شعر به طور دقیق ریتم موسیقی و ریتم موسیقی همان وزن شعر است. پس پیوند این دو باعث خوش‌آهنگ یا خوش وزن شدنشان می‌شود.
به‌گفته فیضیان، نصرت‌اله مسعودی در مقدمه این کتاب نوشته است: «شاعر به‌واسطه تلفیق تکنیک و شوریدگی خودِ ویژه‌اش در نواختن ساز کمانچه به هیچ‌کس جز خودش شباهت ندارد. به لحاظ تحلیل نشانه‌ها اگر بر این کتاب شعر هم تنها تورقی داشته باشیم، باز با آن شوریدگی جاری بر سیم ساز مواجه‌ایم.
جنون هنرمندانه و دوست‌داشتنی فیضیان را که به لحاظ تحلیل نشانه‌شناسانه حالاتی امپرسیونیستی دارد، در ژانرهای متعدد و متنوع شعری این کتاب می‌توان شاهد بود.»
«زنگ‌تر» در زبان لری به چوب خشکی گفته می‌شود که هنوز رطوبت جوانی در آن جاری‌است. وقتی این چوب در آتش قرار می‌گیرد، از آبی که از یک طرف چوب تراوش می‌کند، این تصور برداشت می‌شود که یک طرف چوب برای طرف دیگر گریه می‌کند.
این کتاب در 112 صفحه و با شمارگان هزار نسخه از سوی انتشارات «سیفا» شهرستان خرم‌آباد به بازار کتاب عرضه شده است.
شنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۱ - ۰۹:۴۵
نظر شما