غلامرضا سلیمی، نویسنده این کتاب، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در شیراز، درباره انگیزه‌ها و شیوه نگارش این اثر بیان کرد: در جغرافیای معنوی بوانات و اقلیم عرفان ایران، نام سیددرویش‌علی آقامیری‌بواناتی نشان بلند مردانی است که شریعت و طریقت را در جان خویش درهم‌تنیدند. او عارف وارسته‌ای بود که در میدان عمل، «عیاری» و در خلوت انس، «پارسایی» را پیشه ساخت؛ مردی که سالیان متمادی در کتمان خویش زیست و با خلق آثار ماندگار و کراماتی عجیب، نقشی از مهر و فتوت بر لوح تاریخ این دیار زد.
سلیمی با اشاره به چالش‌های نگارش آثار معنوی افزود: در روزگار ما، ثبت احوال اولیا و بیان کرامات ایشان، همواره با چالش سنگین «باور» و «انکار» روبه‌رو است. در این اثر، نه در پی اغراق بوده‌ام و نه در سودای مبالغه؛ بلکه کوشیدم به امانت قلم وفادار بمانم و به پویه‌ی کلام بیهقی بزرگ پناه برم که مبادا در تاریخ‌نگاری خود به تعصبی کشد که مایه شرمساری باشد.
این پژوهشگر بواناتی در ادامه خاطرنشان کرد: بنیاد این کتاب بر دو پایه استوار است؛ نخست حافظه روشن و خاطرات استوار پدرم، زنده‌یاد حاج‌اسماعیل سلیمی که از جوانی تا واپسین لحظات عمر درویش، همدم و شاهد عینی احوالات او بود، و دوم روایت‌های معتبر فرزند سیددرویش‌علی، سید جمال‌الدین آقامیری، و دیگر ریش‌سفیدان این خطه. سید درویش‌علی مرد میدان سخت‌کوشی و آبادانی بود؛ کاخ‌نشین و کوخ‌نشین در نگاه بلند او تفاوتی نداشت و هرجا گام نهاد، یادگاری از مهر به جای گذاشت. امیدوارم این دفتر پذیرای طبع اهل دل افتد.
همچنین کرامت یزدانی ویراستار و مدیر انتشارات «نویسندگان پارس»، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) درباره ضرورت انتشار این اثر اظهار داشت: در روزگار پرهیاهو و مادی که روح آدمی از اصالت‌های کهن فاصله گرفته است، بازخوانی سیره و حیات مردان حق، ضرورتی است که نمی‌توان از آن چشم پوشید. شناخت بزرگانی مانند سیددرویش‌علی، نه بازگشت به گذشته؛ بلکه گشودن دریچه‌ای به سوی معناست.
وی افزود: این کتاب نه یک اثر صرفاً توصیفی، بلکه سندی است گویا که دعوت به تأمل در سیره عملی انسان‌هایی دارد که بی‌هیچ ادعا، راه کمال را پیموده‌اند و انتشارات نویسندگان پارس افتخار دارد که گامی در راستای پاسداری از هویت و میراث معنوی ایران‌زمین برمی‌دارد. این اثر پژوهشی و معنوی می‌تواند مرجع و راهنمایی ارزشمند برای علاقه‌مندان به تاریخ محلی، عرفان اسلامی و پژوهشگران تاریخ معاصر باشد.
سیددرویش‌علی، فرزند سیداحمد، در ۱۹ فروردین ۱۳۰۱ در سوریان بوانات چشم به جهان گشود و پس از ۸۶ سال زیستن، در ۶ آذر ۱۳۸۷ دار فانی را وداع گفت. سید در مردانگی و نیکوکاری، تیز و چابک گام برمی‌داشت و در عمران اماکن عام‌المنفعه، از مساجد تا پل‌ها، پیشگام بود. او که عارفی وارسته، وقت‌شناس، با اراده‌ای پولادین و قلبی آکنده از انوار الهی بود، از چهره‌های ماندگار و مستجاب‌الدعوه در فرهنگ عامه و اقلیم معنوی بوانات به شمار می‌رود.
کتاب «سید درویش‌علی؛ جستاری در احوال و کرامات» مهرماه ۱۴۰۵ از سوی انتشارات «نویسندگان پارس» در قطع رقعی و در ۲۰۰ صفحه روانه بازار نشر شد.
نظر شما