به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در بوشهر، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر در پیامی، درگذشت این نویسنده بوشهری را تسلیت گفت.
در متن این پیام آمده است: درگذشت استاد احمد آرام، داستان نویس و نمایشنامهنویس برجسته و از چهره‌های اثرگذار ادبیات داستانی معاصر ایران، ضایعه‌ای اندوه‌بار برای جامعه فرهنگی و ادبی استان بوشهر و کشور است.
روان‌شاد احمد آرام از جمله نویسندگانی بود که با نگاهی خلاقانه و روایتی متفاوت، فرهنگ، زیست‌بوم، خاطره‌ها و جهان خیال جنوب را به گستره ادبیات معاصر ایران پیوند زد و با بهره‌گیری از ظرفیت‌های فرهنگی و اقلیمی زادگاهش و تلفیق هنرمندانه واقعیت و خیال ، نام بوشهر را در عرصه ادبیات داستانی کشور بیش از پیش مطرح کرد.
بی‌تردید آثار ارزشمند این نویسنده فرهیخته میراث ادبی بزرگی برای نسل‌های آینده و علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر خواهد بود.
اینجانب ضمن ابراز تأسف عمیق از درگذشت این چهره فرهیخته ی فرهنگی و ادبی، فقدان او را به خانواده محترم، جامعه ادبی و به خانواده ی بزرگ فرهنگ و هنر و رسانه تسلیت عرض نموده و از درگاه خداوند بزرگ برای آن فقید سعید، رحمت و مغفرت الهی و برای بازماندگان صبر و شکیبایی خواهانم.
این نویسنده و نمایشنامهنویس با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کرد و پیش از این در منزل تحت درمان بود، اما با تشدید علائم بیماری از روز یکشنبه در بیمارستان بستری شد و درپی وخامت حال، چشم از جهان فروبست.
احمد آرام، متولد ۱۳۳۰ در بوشهر، داستان‌نویس، نمایشنامهنویس، نقاش و مدرس تئاتر و سینما و داستان‌نویسی است. او در سال ۱۳۴۸ اولین داستانش را در مجله فردوسی چاپ کرد. در سال ۱۳۵۷ به استخدام اداره فرهنگ و هنر درآمد. سپس کار را رها کرد و برای تحصیل سینما به ایتالیا رفت. پس از بازگشت به عنوان کارشناس آمار در دانشگاه علوم پزشکی مشغول به کار و نهایتا نیز از همین دانشگاه بازنشسته شد.
آرام دانش‌آموخته دوره کارشناسی بازیگری- کارگردانی از دانشگاه آزاد و کارشناسی‌ارشد ادبیات نمایشی از دانشکده هنر و معماری است. آرام طی دوره اشتغالش در دانشگاه علوم پزشکی، به‌عنوان مدرس تئاتر و ادبیات نمایشی نیز در آنجا به صورت فوق برنامه تدریس داشته است.
این هنرمند و داستان‌نویس، عناوین برتر جوایز متعددی را نظیر جایزه ادبی یلدا، داستان کوتاه اصفهان، جشن فرهنگ فارس و... در کارنامه هنری خود ثبت کرده‌است. آرام در داستان‌هایش با به‌کارگیری روایتی وهم‌آلود، آمیختن رویا و واقعیت و عناصری از فرهنگ مناطق بومی جنوب ایران صداها و تصاویر تازه‌ای خلق کرده است.
احمد آرام تاکنون آثاری نظیر غریبه در بخار نمک (مجموعه داستان- نیمنگاه، ۱۳۸۰)؛ مردهای که حالش خوب است (رمان- افق، ۱۳۸۳)؛ آنها چه کسانی بودند؟! (مجموعه داستان- افق، ۱۳۸۷)؛ همین حالا داشتم چیزی می‌گفتم (مجموعهداستان- چشمه، ۱۳۸۹)؛ این یارو، آنتیگونه (نمایشنامه- نوح نبی، ۱۳۸۹)؛ به چشمهای هم خیره شده بودیم (مجموعه داستان- کتابسرای تندیس، ۱۳۹۰)؛ حلزونهای پسر (رمان- افق، ۱۳۹۳)؛ بیدار نشدن در ساعت نمیدانم چند (مجموعه داستان- نیماژ، ۱۳۹۵)، باغ استخوان‌های نمور (رمان- نیماژ، ۱۳۹۶) و... را راهی بازار کتاب کرده است. آخرین اثری که از این داستان‌نویس جنوبی منتشر شده، «شبی که انتو با درد خویش آشنا شد» نام دارد.
نظر شما