روایتی از کربلای هفت؛

مردی که تا پای اعدام رفت اما نشان فتح گرفت

یکی از این خاطرات مربوط به هوای سرد منطقه در کردستان است، فاصله میان تفریح و خطر به چند لحظه محدود می‌شود؛ بازی با گلوله‌های برف آغاز می‌شود و با شنیدن صدای خمپاره و توپ، جای خود را به پناه‌گرفتن در سنگر می‌دهد: «روزهایی که هوا مناسب می‌شد و برف نمی‌بارید، بساط سرسره بازی و برف بازی به راه بود، بچه‌ها دو گروه می شدند و با برف یکدیگر را آن‌قدر می‌زدند تا یک گروه از موضعش عقب کشیده و شکست بخورد...

مرور«شاعرانه‌های سرباز دوره چهارم»؛

دفترچه‌ای از قوطی سیگار؛ روایتی که با نخ و سوزن گره خورد

فرقی نمی‌کند جنگ بین کدام جبهه با کدام فرقه باشد؛ حتی مهم هم نیست که سربازهای جنگی چه چهره و زبان و ملیتی دارند، چون تنها چیزی که لابه‌لای شریان‌های خون در میدان‌های جنگ جاری می‌شود، «زندگی» است...

نگاهی به رمان جنگی که در آن هیچ گلوله‌ای شلیک نشد؛

بیایید قاچ آخر را با هم بخوریم

ماجرای کتاب از نامه‌نگاری‌های «امیر» با زنش «لیلا» شروع می‌شود؛ از کجا به کجا؟ از مناطق‌جنگی اهواز به تهران، جایی که محبوب خانه دارد و به قول نویسنده با چادر سفید گل‌گلی و لپ‌های صورتی، پشت در نیمه‌باز حیاط، منتظر او نشسته است.

«مین‌های بازی‌دراز»؛ وقتی جزئیات، فرمانده را روایت می‌کند؛

نوریان، فقط یک فرمانده تخریب نیست؛ روایتی که شخصیت را در موقعیت‌ها می‌سازد

در این کتاب، نوریان فقط در جایگاه یک فرمانده تخریب معرفی نمی‌شود. فضای جبهه و فعالیت او در میان نیروهای تخریب، بخشی از روایت است، اما شناخت شخصیت اصلی از مسیر رابطه او با دیگران و واکنش‌هایش در موقعیت‌های مختلف شکل می‌گیرد. از این منظر، «مین‌های بازی‌دراز» صرفاً روایتی درباره یک فرمانده در میدان جنگ نیست؛ بلکه تلاش می‌کند تصویری انسانی‌تر از او ارائه دهد.

نگاهی به «مهاجر سرزمین آفتاب»؛

چقدر از خودت را در این سرزمین جا گذاشتی؟ 

شاید برای همین است که عنوان کتاب را هرچه بیشتر می‌خوانم، بیشتر درگیرش می‌شوم؛ «مهاجر سرزمین آفتاب»! انگار یک نفر از سرزمین خورشید آمده باشد، تا بخشی از زندگی‌اش را در سرزمینی دیگر جا بگذارد. عجیب‌تر اینکه این مهاجرت، فقط جابه‌جایی از ژاپن به ایران نیست

«خط مقدم»، جنگی که از خاکریز شروع نشد

«خط مقدم» فائضه غفارحدادی کتابی که قرار نیست فقط زندگی شهید حسن طهرانی‌مقدم را برایت تعریف کند؛ قرار است تو را ببرد به روزهایی که ایران، وسط جنگ، هنوز برای خیلی از چیزهایی که امروز بدیهی به نظر می‌رسند، دستش خالی بود. به روزهایی که «موشک» فقط یک واژه نظامی نبود؛ یک مسئله بود،

نگاهی به کتاب «خانوم ماه»؛

کتاب، تصویرگر جامعه‌ای است زیر سایه‌ سنگین جنگ

مولف «خانوم ماه» با مهارتی شایسته، جنگ را از پوسته سخت خطوط مقدم جبهه جدا کرده و آن را در نبض زندگی روزمره جاری ساخته است. در این روایت، جنگ تنها در انفجارها خلاصه نمی شود، جنگ در بیمارستان‌های پر از مجروح، در طنین آژیرهای قرمز شهر، در بدرقه‌ رزمندگان و در غریبگی نوروزهای بی‌حضور تنیده شده است.

نگاهی دوباره به کتاب «عطش» تالیف جواد کلاته عربی؛

تنگه ابوقریب؛ وقتی روایت پژوهش با روایت سینما فاصله می‌گیرد

خروجی این روند پژوهشی به روایتی از ماجرا رسید که با اثر پیشین تولید شده در این باره، یعنی فیلم سینمایی تنگه ابوقریب تفاوت‌های بی شماری از اصل ماجرا و جزئیاتش داشت.

نگاهی به «جنگ و دولت در خاطرات سیدمحمد صدر»؛

دولت در سال‌های جنگ مجموعه‌ای یکپارچه و بدون اختلاف نظر نبود

کتاب همچنین نشان می‌دهد که دولت در سال‌های جنگ مجموعه‌ای یکپارچه و بدون اختلاف نظر نبوده است. در ساختار اجرایی کشور، درباره چگونگی اداره جنگ، مسائل سیاسی و نحوه مواجهه با مشکلات دیدگاه‌های مختلف وجود داشت.

نقد کتاب بهداشت جنگ؛

تخصصی بودن تبدیل به پاشنه آشیل کتاب شده است

غلامرضا عزیزی، منتقد و تاریخ‌نگار کتاب «تاریخ شفاهی دفاع مقدس روایت دکتر علی مهرابی ‌توانا؛ بهداشت جنگ» را بررسی و نقد کرده است.

به مناسبت یکم شهریور، روز پزشک؛

حافظه شفابخش؛ مروری بر کتاب‌شناسی پزشکان در جنگ

ثبت خاطرات پزشکان در جنگ، پیشگیری از فراموشی جزئیات حیاتی است که در صورت فقدان، بخشی از حافظه جمعی ملت در مورد انسانی‌ترین ابعاد جنگ از دست خواهد رفت. در گزارش زیر تلاش شد تا با مروری بر این آثار، مسیری برای بازخوانی جامع‌تر جایگاه کادر درمان در تاریخ دفاع مقدس فراهم آورد.

نائب رئیس مجلس؛

ایران باید میدان روایت شود

نائب رئیس مجلس در رونمایی از پوستر رویدادهای ادبی دفاع مقدس گفت: ایران باید میدان روایت جنگ دوازده روزه و رمضان باشد.

نگاهی به رومی روم؛

روایتی از جنگی که هرگز تمام نشد

او که یک چشم و یک پا را از جنگ با خود آورده،چیزی و گاهی با یک جمله، یک نگاه یا حضور یک آدم دوباره جان می‌گیرد. او نمی‌تواند از گذشته‌اش فاصله بگیرد...