به گزارش سرویس کودک و نوجوان خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، گاهی یک داستان از دل یک پرسش آغاز میشود؛ پرسشی که شاید در ظاهر ساده باشد، اما پشت آن دنیایی از نگرانی، تنهایی و تلاش برای دوباره پیدا کردن زندگی پنهان شده است. «مامان، میشنوی؟ تقصیر ویرجینیا وولف لعنتی بود» نوشته ندا حیدری، داستانی است که از همین نقطه حرکت میکند و نوجوانی امروزی را در مسیری میان جهان ذهنی خودش، ادبیات و ریشههای فرهنگی ایران قرار میدهد.
در توضیحات پشت جلد کتاب، به سرگذشت تلخ ویرجینیا وولف، نویسنده نامدار انگلیسی، اشاره شده است؛ زنی که روزی جیبهایش را از سنگ پر کرد، به سوی آب رفت و دیگر بازنگشت. این اتفاق، به یکی از دغدغههای دختر نوجوان داستان تبدیل میشود؛ دختری که نمیخواهد چنین سرنوشتی تکرار شود. اشاره به وولف، فقط ارجاعی ادبی نیست، بلکه دریچهای برای ورود به دنیای عاطفی و ذهنی شخصیت اصلی و مواجهه او با ترسها و پرسشهایش است.
یکی از ویژگیهای جذاب کتاب، پیوند دادن تجربه زیسته یک نوجوان تهرانی با جغرافیا و فرهنگهای متنوع ایران است. در این روایت، سازی کهن از فرهنگ کردستان در کنار اقلیم کلوتها و دریا در جنوب ایران قرار میگیرد. این همنشینی، داستان را از محدوده یک تجربه فردی فراتر میبرد و به سفری در میان صداها، خاطرهها، جغرافیا و ریشههای فرهنگی تبدیل میکند؛ سفری که در آن گذشته و امروز میتوانند با یکدیگر گفتوگو کنند.
تصویرگری نگین پهلوانی نیز در شکلگیری فضای کتاب نقش مهمی دارد. در طراحی جلد، نشانههایی از فرهنگ و حالوهوای جنوب ایران دیده میشود؛ از ریسهها و دف گرفته تا فرمی خورشیدمانند که به ترکیببندی تصویر گرما و جنبوجوش میبخشد. رنگها و عناصر بصری، یادآور اقلیم گرم جنوب و زندگی پررنگ و پرتحرک آن هستند. تصویر جلد، با این نشانهها، پیش از ورود به داستان، مخاطب را با بخشی از جهان فرهنگی و حسی کتاب آشنا میکند.
«مامان، میشنوی؟ تقصیر ویرجینیا وولف لعنتی بود» تلاشی برای پیوند زدن ادبیات، هویت و تجربه نوجوانی است؛ داستانی که در آن صداهای دور و نزدیک، جغرافیاهای متفاوت و دغدغههای انسانی در کنار هم قرار میگیرند و مخاطب را به تأمل درباره زندگی، پیوندها و امکان ادامه دادن دعوت میکنند.
این کتاب را ندا حیدری نوشته، نگین پهلوانی تصویرهایش را کشیده و نشر ایرانبان در دسترس علاقمندان قرار داده است.
نظر شما