به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، اكرم جودی‌نعمتی، عضو هیات علمی دانشگاه امام جعفر صادق(ع) با اعلام اين مطلب درباره تجلي زن در آثار مولانا از جمله مثنوي معنوي مي‌گويد: مولوي به جايگاه و شخصيت والاي زنان مي‌پردازد و به رغم اجحافاتي كه در تاريخ به زنان شده است و از وي موجودي منفي و تار ساخته است، مقام زن را تا حد ممكن بالا مي‌برد.

جودي نعمتي با بیان اینکه مولانا ارادتمند دین و دیانت پیامبر (ص) و ائمه(ع) بوده و وقتی مثنوی را سروده با انگیزه هدایت انسان‌ها بوده است، تصریح مي‌كند: سراسر مثنوی، هدایت و ارشاد و اصلاح جامعه و توجه به درددل بشر بوده است که بخشی از آن به موضوع خانواده مربوط می‌شود.

وي در مورد توجه مولانا به موضوع زن و روابط خانوادگی مي‌گويد: مولانا از دو جنبه به این موضوع پرداخته است که یک جنبه آن زندگی وی و برخورد او با زنان خانواده خود است و جنبه دیگر روابط خانوادگی است که بیشتر در مثنوی آمده است. 

اين استاد دانشگاه با بیان این‌که نگاه مولانا به زن و خانواده، نگاهی اصلاح‌گر و مصلح است، تصریح مي‌کند: مسائل منفی در مورد زنان در تاریخ ادبیات فارسی فراوان بوده اما این برداشت که مولانا نیز این گونه بوده است، برداشت صحیحی نیست چراکه مولانا برای زنان احترام زیادی قائل بوده و به ویژه به نقش مادر توجه زیادی داشته است.

سهیلا صلاحی مقدم، عضو هیات علمی دانشگاه الزهرا نيز با اشاره به ظهور ديدگاه‌هاي مثبت نسبت به زنان در آثار مولانا مي‌گويد: در آثار مولانا عشق به مادر، جایگاه ویژه‌ای دارد و مقام زن آن قدر بالاست که به او وحی می‌شود و مولانا عشق به انسان کامل و عشق به کمال را مورد توجه خود قرار داده است. 

ريیس دانشگاه الزهرا نيز از زاويه ديگري تجلي زنان را در آثار مولانا بررسي مي‌كند. "محبوبه مباشري" بر نقش اجتماعي زنان در آثار مولانا تاکید دارد و مي‌گويد: مولانا زنان و مقام آن‌ها را دارای ارزش زیادی می‌دانسته و درست زمانی‌ که زنان حق رفت و آمد در اجتماع را نداشتند، در مجالس سمای مولانا حاضر می‌شدند و مولانا نيز متقابلا به مراسم آن‌ها می‌رفت و این نشان‌دهنده توجه و احترامی است که مولانا در آن زمان برای زنان قائل بوده است. 

مباشري با بيان‌ اينكه بايد معرفت صحيحي از مولانا بدست آورد، افزود: مولانا دیدگاهی عارفانه و واعظ نسبت به زن دارد و به اقتضای حال مردم و به زبان آن‌ها سخن می‌گوید. 

وي با اشاره به اين مطلب كه در سنت‌های ادبی ما زن به عناصری مختلف تشبیه شده است، مي‌گويد: مولانا میراث‌دار سنت‌های ادبی است و ناب‌ترين و غني‌ترين اين تعابير و تشبيه‌ها را مي‌توان در مثنوي معنوي پيدا كرد.

اين استاد دانشگاه تعدد نقش‌هاي زنان در تاریخ ادبیات ایران را فراوان دانسته و تصريح مي‌كند: بيشترين اين نقش‌ها از جمله مادر در آثار مولانا ظهور يافته است.

عرفان نظر آهاري، مدرس دانشگاه و نويسنده نيز درباره تجلی زن در آثار مولانا مي‌گويد: نگاه مولانا به زن از دو وجه و با دو سئوال قابل بررسی و كنكاش است؛ نخست اینکه مولوی آموزگار بزرگ انسان است و دیگر اینکه وی به عنوان فردی در جامعه زمان خود، نگاه چندان مثبتی نسبت به زن نداشته است؟. 

نظرآهاري ادامه مي‌دهد: زن در عصر مولانا نقشی در زندگی اجتماعی نداشته است اما مولانا به عنوان کسی که در دل چنین جامعه‌ای زندگی می‌کرده، کوشیده تا پاره‌ای از نگاه‌ها را متوجه زن کند.

وي با اشاره به مباحثی چون تساوی حقوق زن و مرد، مي‌گويد: در اندیشه مولانا، رسیدن به پیشگاه خدا ارزشمند است و عرب، عجم، رومی و زنگی و زن و مرد در این میان تفاوتی با یکدیگر ندارند و تصوری که مولانا از انسان والا دارد از مرزهای مادی گذشته است. 

این نویسنده یاد آور مي‌شود: زندگی عملی مولانا خود آموزه‌ای مهم در توجه و رعایت حال زنان است. او ترک زن و فرزند را لازمه سلوک روحانی نمی‌داند و کاملا به سنت پیامبر(ص) پایبند بوده است.