اين مترجم در گفتوگو با خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، اظهار داشت: آيسخولوس كه حدود دو هزار و پانصد سال پيش ميزيست و پدر تراژدي يونان به شمار ميآيد.
وي افزود: سنت تراژدي پيش از آيسخولوس نيز جريان داشت، اما او به اين سنت سر و سامان داد و آن را به شكلي درآورد كه امروز ميبينيم. پيش از او تراژدي در سنتهاي فرهنگي يونان رواج داشت و شكل نمايشنامهاي نداشت.
به گفته كوثري، تراژدي در ابتدا «تراگوديا» گفته ميشد كه برگرفته از «ترا» به معناي خواندن و سرود و گوديا به معناي بُز بود و آواز بُز معنا ميشد.
وي اساطير را دستمايه تراژديها دانست و گفت: اساطير تنها داستان خدايان نيستند، بلكه بخشي از زندگياند كه بيش از هر چيز جنگ قدرت را به تصوير ميكشند.
كوثري با اشاره به پيوند عميق اسطوره و به تبع آن، تراژدي با فلسفه گفت: تراژدي يكي از آبشخورهاي فسلفه به شمار ميآيد. براي مثال، ارسطو در طرح انديشههايش از آنها مدد گرفت. از نظر ارسطو اجزاي كيفي تراژدي شامل ميتوس (پيرنگ)، سيرت، گفتار (بيان)، انديشه، منظر نمايش و آواز است.
وي تاكيد كرد: اسطوره؛ خواه در ادبيات و خواه در فلسفه يونان باستان، نقش اساسي دارد.
به گفته كوثري، تنها هفت تراژدي از آيسخولوس به جا مانده است كه تمامي آنها در اين اثر گنجانده شدهاند. پرومته در زنجير، اورستيا، هفت تن عليه تب، آگاممنون، ندبهكنندگان، پرومته از بند رسته و ايرانيان، عناوين اين نمايشنامههايند.
كوثري گفت: نمايشنامه «ايرانيان» به نوعي بيان تاريخ است و جنگ خشايارشا با يونانيان و شكست او را به تصوير ميكشد.
وي گفت: برخي از نمايشنامههاي آيسخولوس نظير؛ پرومته در زنجير و اورستيا، بارها به فارسي ترجمه و منتشر شدهاند، اما براي نخستينبار است كه مجموعه كامل اين آثار منتشر ميشود.
سهشنبه ۷ دی ۱۳۸۹ - ۱۷:۰۹
نظر شما