به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، نوشتار حاضر، با توجه به اهميت ممتاز ياد خدا در زندگي انسان، به آثار و پيامدهاي آن و عوامل تقويت كننده ياد خدا و همچنين عوامل تضعيف كننده و آسيب‌زاي آن پرداخته است.

قرآن كريم، همواره در پي هوشيارسازي انسان و غفلت‌زدايي اوست. برانگيختن ياد خدا را، نه تنها در نماز كه ويژه‌ترين شكل عبادت است؛ بلكه مي‌توان در ميان كنش‌هاي طبيعي و انساني آدمي نيز يافت. هنگامي كه در قرآن از نماز ياد مي‌شود، هدف؛ به ياد خداوند بودن است و هرگاه از نعمت‌هاي الهي سخن به ميان مي‌آيد، هدف؛ برخوداري ايشان از نعمت‌ها، سپس شكرگزاري و فروتني است. قدرداني از خداوند، بزرگ‌ترين نشانه يادآوري نعمت‌هاي او و غفلت‌زدايي است.

امروزه بشر به اين نتيجه رسيده است كه تنها راه رهايي و رستگاري، توجه به معنويت است. حتي بسياري از ملحدان با تمسك به مفاهيم معنوي، مي‌كوشند جاي خالي خدا را پر كنند و با تكيه به عاملي معنوي، به آرامش دست يابند تا دغدغه‌هايشان پايان پذيرد. براي ما كه خدا را خالق هستي مي‌دانيم، توجه به خدا، به منزله يافتن مسير درست زندگي و رسيدن به خوشبختي در دنيا و آخرت است.

به عقيده نويسنده، از اساسي‌ترين عوامل سعادت و كمال‌يابي انسان، ذكر خداوند است. ياد خدا كليد فضيلت‌هاي اخلاقي و عنصر اصلي تمام خوبي‌هاست. اگر آدمي همواره به ياد خدا باشد، ديگر خطا و گناهي از او سر نخواهد زد. ياد و ذكر خداوند مايه هرخير و نيكي و عامل اصلي پرهيز از فحشا و منكرات است. ذكر خداوند، آرامش قلب و وارستگي از دنيا و ماديات را به ارمغان مي‌آورد. سلامت قلب، ايجاد بصيرت، خوديابي، چيرگي بر نگراني‌ها، احساس مسووليت در جامعه، امداد الهي و دفع بلا، برخي از پيامدهاي فردي و اجتماعي ذكر خدا و توجه به ذات الهي است. در مقابل، غفلت از ذات احديت، انسان را به گمراهي مي‌كشاند و خودفراموشي، سنگ‌دلي، حسرت در قيامت، سست شدن بنيان خانواده و فروپاشي جامعه، برخي از پيامدهاي منفي غفلت از خداوند است. سكون و آرامش اهل ايمان در پرتو ياد خداوند تحقق مي‌يابد و غفلت از آن، تلخ كامي در زندگي دنيايي و حسرت را در روز واپسين به دنبال دارد.

اين نوشتار بر آن است تا آثار تربيتي ذكر و ياد خداي بلندمرتبه را بررسي و پيامدهاي فردي و اجتماعي آن را در زندگي انسان تبيين كند.

پيش از بررسي محتوايي اين كتاب بهتر است كمي در معاني دو واژه «تربيت»، «ذكر» و «ياد» تامل كنيم.

واژه‌شناسان براي واژه «تربيت» معاني گوناگوني را بيان كرده‌اند كه عبارتند از: پروردن، پروراندن، پرورش، پروردن كودك تا بالغ شود، آداب و اخلاق به كسي آموختن و... . از مجموع سخنان واژه‌شناسان مي‌توان دريافت كه تربيت در مورد انسان عبارت است از «فراهم كردن شرايط و زمينه‌هاي رشد استعدادهاي مادي و معنوي (رواني و دروني) انسان براي رسيدن تدريجي به كمال مطلوب».

واژه «ياد» نيز به معناي خاطر، ياد آمدن، ياد آوردن، به خاطر آمدن، به خاطر آوردن، ياد كردن، كسي را به خاطر آوردن و به ياد كسي بودن است. همچنين به معناي ذكر، تذكار، ضد فراموشي، ياد كردن و به خاطر آوردن نيز آمده است.

واژه «ذكر» نيز به معناي ياد كردن، ياد آوردن، بيان كردن، يادآوري، بر زبان راندن و... است.

از شباهت معناي ذكر و ياد معلوم مي‌شود كه اين دو واژه، هم خانواده و هردو به يك معنا هستند و تفاوت آنها در اين است كه يكي عربي و ديگري فارسي است. از اين‌رو، مطالبي كه درباره ذكر گفته‌اند، درباره ياد نيز صدق مي‌كند.

از آنجا كه ذكر و ياد خدا در زندگي انسان امري مهم و حياتي و داراي آثار تربيتي است، اين امر پيوندي مستقيم با سعادت و كمال انسان دارد. در قرآن كريم و روايات معصومان(عليهم‌السلام) نيز بر اين نكته تاكيد شده است تا پرهيزكاران به ياري آن، دل‌هاي خويش را سيراب كنند و از آثار پرخير و بركت آن بهره‌مند شوند.

كتاب حاضر در پنج فصل، آثار تربيتي ياد خدا را بررسي كرده است. كليات، عوامل تقويت و تضعيف ياد خدا، آثار و بركات ياد خدا، آثار غفلت از ياد خدا، نقش رسانه در ترويج و گسترش ياد خدا، عناوين پنجگانه فصول اين اثرند.

چاپ نخست كتاب «بررسي آثار تربيتي ياد خدا با تاكيد بر انديشه‌هاي امام‌خميني(ره)» در شمارگان 1400 نسخه، 97 صفحه و بهاي 13000 ريال راهي بازار نشر شد.