به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، «حاج آقا بزرگ عراقي» در رفتار و گفتار خود به رسول خدا(ص) تاسي كرده بود. وي دنيا را با تمام زرق و برقهايش رها و هستياش را محو بندگي خدا كرد و به درجه عبوديت نائل شد. او در اين درجه توقف نكرد و به دنبال مقتداي خود «رسول خدا(ص)» با قلبي لبريز از عشق و محبت به بندگان خدا، شب و روز خود را با همه ظرفيتهايش در اختيار مردم شهر خويش قرار داد و پناه و تكيهگاه آنان شد. از اينرو بود كه مردم او را به امامت و امارت شهر خويش برگزيدند و چنين بود كه او «امير شهر» شد.
وي در سال 1317 هجري قمري و مصادف با هفدهم ربيعالاول؛ سالروز ميلاد رسول خدا(ص)، در «كرهرود» اراك ديده به جهان گشود و در خانوادهاي منور به نور علم و عمل و در دامن پدري وارسته؛ آيةالله شيخ محمد عراقي(ره) پرورش يافت. متاسفانه اطلاعات درست و كاملي از كيفيت تحصيل ايشان در دست نيست. آنچه كه ميدانيم، اين است كه ايشان دروس مقدمات را خدمت پدر بزرگوارش به اتمام رساند و بعد از آن، عازم نجف شد و مدتي نيز از خرمن دانش اساتيد مبرز حوزه نجف خوشهچيني كرد. يكي از نزديكانش، از خود ايشان نقل ميكند كه او مدتي همكلاس حضرت امام خميني(ره) بوده است.
وي از استعدادي سرشار بهرهمند بود و همتي بلند داشت. خوب ميفهميد و خوب بيان ميكرد. شاگردان ايشان در حوزه علميه كنگاور، از جايگاه علمي و بيان شيرين و روشن او، هميشه ياد ميكنند.
پس از اين كه پدر بزرگوارش وفات كرد، مردم كنگاور به دنبال جايگزين و خلف صالحي بودند تا بتواند جاي حضرت آيةالله محمد عراقي(ره) را پر كند؛ از اينرو با توجه به علم و عملي كه از فرزند خلف ايشان، حاج آقا بزرگ سراغ داشتند، به وي روي آوردند و با اصرار و الحاح از او خواستند تا دست از تحصيل برداشته، در كنگاور بماند و جاي خالي پدرش را پر كند. شايد يكي از بزرگترين جلوههاي ايثار وي كه از پدرانش به ارث برده بود، دست كشيدن از تحصيل و سكونت در شهر كوچك كنگاور بود.
اهل علم بهتر ميدانند كه براي يك جوان با نشاط و مستعد، چيزي شيرينتر و دوست داشتنيتر از ادامه تحصيل نيست. براي همين، دست كشيدن از تحصيل و سكونت در يك شهر كوچك و پر كردن جاي پدر، ايثار بزرگي است كه از عهده هر كسي برنميآيد. اگرچه ايشان به درجه اجتهاد نرسيد؛ اما به درجه ايمان بندگان صادق خدا رسيد. او در مسائل فرعي فقهي، مقلد حضرت آيةاللهالعظمي خوانساري(ره) بود و به جايي رسيد كه وقتي به ديدار آيتالله خوانساري(ره) ميرفت، مرجع تقليدش از جا برميخاست و با اصرار او را در جاي خود مينشاند و در هنگام خداحافظي، خودش او را بدرقه ميكرد و وقتي با ممانعت حاج آقا بزرگ مواجه ميشد، ميفرمود: «من چگونه ميتوانم شما را بدرقه نكنم، با اين كه شما مجسمه تقوا هستيد!»
مرحوم آيتاللهالعظمي بهجت، درباره اين عالم وارسته ميفرمودند: «حاج آقا بزرگ با اين كه در شهر كوچكي ماندگار شد و مانند چراغي در دل شب تابيد و منطقه وسيعي را روشن و نوراني ساخت، باز هم در ميان علما و بزرگان دين از جايگاه شايستهاي برخوردار بود. گاه برايم اين سوال پيش ميآمد كه چه عاملي باعث شد كه علماي بزرگ و مراجع تقليد نسبت به ايشان تا اين اندازه ارادت و شناخت پيدا كنند. شايد سر مساله اخلاص ايشان بود. در روايات متعددي آمده كه اگر كسي با اخلاص كامل بندگي كند، خداوند محبت او را در دل بندگانش قرار ميدهد.»
نويسنده در بخشي از كتاب حاضر مينويسد: «يكي از رفقاي طلبه كنگاوري تعريف ميكرد: به خاطر علاقه فراواني كه به آيتالله بهجت داشتم، به طور خودجوش هر صبح براي ايشان نان سنگك ميخريدم و به در خانهشان ميبردم. ايشان هم مرا مورد محبت قرار ميداد. تا اين كه يكي از همين صبحها، وقتي كه ايشان نان سنگك را از من گرفت. پرسيد: شما كجايي هستيد؟
گفتم: اهل كرمانشاه هستم.
پرسيد: از كجاي كرمانشاه؟
گفتم: از كنگاور كرمانشاه!
ايشان بعد از قدري تامل و تاني فرمود: "كنگاور حاج آقا بزرگ، كنگاور حاج آقا بزرگ!!"»
از جمله بزرگاني كه از حاج آقا بزرگ عراقي تجليل و ايشان را به بزرگي ياد ميكنند، ميتوان از حضرت امام خميني(ره)، آيتاللهالعظمي گلپايگاني(ره)، آيتالله خامنهاي(مقام معظم رهبري)، آيتاللهالعظمي خوانساري، آيتالله اراكي، آيتالله شهيد اشرفي اصفهاني نام برد.
در انتهاي اين اثر، نمايهاي از آيات، روايات، اعلام و اشعار نيز درج شده است.
چاپ دوم كتاب «امير شهر» در شمارگان 1000 نسخه، 220 صفحه و بهاي 39000 ريال راهي بازار نشر شد.
جمعه ۱۴ خرداد ۱۳۸۹ - ۱۴:۴۵
نظر شما