سرویس بین‌الملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- الهه شمس: کتاب‌های روی هم چیده شده روی میزهای جلو مبلی را فراموش کنید؛ اهالی دکوراسیون برای نشان دادن سلیقه خود، به سراغ «میز کتابخانه» می‌روند. این ویژگی به اشکال مختلفی ظاهر می‌شود؛ یک میز گرد در راهرو، یا یک کنسول بلند در پشت مبل. چیزی که میزهای کتابخانه را متحد می‌کند، مجموعه التقاطی از کتاب‌ها و اشیاء هنری است که روی سطح آن‌ها پراکنده شده؛ چیدمانی که برای بازتاب دقیقِ علایق فرد گردآوری شده است.
زویی فلدمن، طراح داخلی می‌گوید: «میز کتابخانه از شخصی‌ترین عناصری است که می‌توانید به خانه وارد کنید. این میز به مکانی برای نمایش کتاب‌ها و مجموعه‌هایی تبدیل می‌شود که قصه شما را بازگو می‌کند. من میزهای کتابخانه را دوست دارم، چون به فضا گرما و شخصیت می‌بخشند. آن‌ها فرصتی برای لایه‌بندی هنری ایجاد می‌کنند و به فضا حسی از پیچیدگیِ زندگی‌یافته می‌دهند.»
راسل پینچ، هم‌بنیان‌گذار «پینچ لندن» نیز معتقد است در دنیایی که مردم تشنه تغذیه فکری هستند، این میزها به عنوان پادزهری برای زندگی مدرن عمل می‌کنند. میز او نه تنها به عنوان میز کار، بلکه به عنوان مکانی برای یادگاری‌ها و ایده‌هایی عمل می‌کند که ریتم روزانه او را الهام می‌بخشند؛ فضایی که حتی برای لحظه‌ای کوتاه، ما را به مکث و تماشای جهانِ ایده‌ها دعوت می‌کند.
آنچه جالب است، پیامی است که میز کتابخانه درباره نحوه ارائه خودمان به دیگران دارد؛ موضوعی که به روند گسترده‌ترِ «روشنفکری» گره می‌خورد. ظهور باشگاه‌های کتابخوانی، کتاب به عنوان اکسسوری مد، و رونق خبرنامه‌های تحلیلی، همگی به اشتیاق فزاینده برای «کتاب‌خوان بودن» اشاره دارند. و چه راهی بهتر از یک میز کتابخانه چیدمان‌شده برای نمایش این وجه از شخصیت؟
منبع:livingetc.com
نظر شما