به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، متن شعر خاویر وولونته، شاعر و نویسنده اهل اروگوئه با ترجمه فارسی آن را میخوانید:
Corazón de Persia
Donde la historia se levanta en piedra y en arcillan
Como un canto que desafia el paso del huracán.
Cuna de Zoroastrio observador y guardian,
que hasta hoy sus viejas enseñanzas brillan como un refrán.
Donde los montes abrazan
el cielo en inmenso afán,
y los desiertos resplandecen bajo el sol de Irán.
Los jardines perfumar el aire con azafrán,
y florece la esperanza junto a su tradicional tulipán.
Su poesia es hace elorna como un talismán,
y el arte ilumina los siglos con noble imán.
Verde es su campo, fecundo su suelo de pan,
rico en trabajo, en cultura y en noble afan.
Su bandera ondea con orgullo sobre cada volcán,
como un símbolo de un Pueblo que jamás se rendirá.
Su historia atraviesa los siglos con fuerza de lilian.
Hogar de sabios y poelas que por siempre vivirán.
Donde Hafez y Saadi sembraron luz en el diván,
su arte hizo del espiritu un eterno Ramadán.
i Qué vuelva la paz a cada ciudad y en cada zaguán!
el mundo recordará por siempre el nombre de Irán.
قلب پارس
آنجا که تاریخ در سنگ و گل رس برپا میخیزد،
همچون آوازی که طوفان را به چالش میکشد.
مهد زرتشت، دیدهبان و نگهبان،
که تا به امروز، آموزههای کهنش چون پند و ضربالمثل میدرخشند.
آنجا که کوهها با اشتیاقی بیکران،
آسمان را در آغوش میکشند،
و بیابانها زیر آفتاب ایران میدرخشند.
باغها هوا را با عطر زعفران خوشبو میکنند،
و امید در کنار لاله سنتیاش شکوفا میشود.
شعر آن همچون طلسمی جاودانه میشود،
و هنر، قرنها را با آهنربایی نجیب (ربایشی شریف) روشن میسازد.
دشتش سبز است و خاکش برای نان، بارور،
غنی در کار، در فرهنگ و در تلاشی شریف.
پرچمش با افتخار بر فراز هر آتشفشان به اهتزاز درمیآید،
همچون نمادی از مردمی که هرگز تسلیم نخواهند شد.
تاریخش با قدرت یک غول (تیتان)، از قرنها عبور میکند.
خانهی حکیمان و شاعرانی که برای همیشه زنده خواهند ماند.
آنجا که حافظ و سعدی در دیوان خود نور کاشتند،
هنر آنان از روح، رضای ابدی ساخت.
ای کاش آرامش به هر شهر و هر دهلیزی (پیشخانهای) بازگردد!
جهان برای همیشه نام ایران را به یاد خواهد داشت.
نظر شما