به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، «رفقای من» نوشته هشام مطر که برنده جایزه اورول ۲۰۲۴ و نامزد جایزه بوکر ۲۰۲۴ شده، روایتگر زندگی «خالد»، جوانی است که در دهه هشتاد میلادی برای تحصیل از بنغازی به لندن کوچ میکند، اما یک حادثه خونین در مقابل سفارت لیبی او را برای همیشه در خاک بریتانیا زمینگیر میکند.
هیئت داوران جایزه بوکر ۲۰۲۴ تصریح کرده است: «رفقای من از یک سو تاملی است پیچیده و به دور از احساساتگرایی درباره چیستی رفاقت و از سوی دیگر روایتی جانسوز و تکاندهنده از احوال آنان که در بند تبعید و حرماناند. زبان پیراسته و روایت گیرا و اثرگذار این کتاب ستودنی است.»
داستان در طول یک پیادهروی طولانی در خیابانهای لندن شکل میگیرد؛ جایی که خالد پس از بدرقه دوستش حسام، سی سال خاطره، ترس و وفاداری را زیر باران پاییزی مرور میکند. تجربه تبعید در نگاه مطر صرفا دوری از خانه نیست؛ بلکه نوعی فروپاشی درونی و تدریجی هویت است که در آن فرد نه به سرزمین جدید تعلق مییابد و نه راهی برای بازگشت به گذشته دارد.
در نوشته پشت جلد کتاب آمده است: «در رفقای من از رابطه پرفراز و نشیب سه مرد لیبیای میخوانیم که رفاقتشان در جریان تبعید از وطن شکل میگیرد. مواجه هریک از آنها با حیات نابهسامان کشورشان متفاوت است اما فرهنگ و گذشته مشترک مسیر زندگی و هویتشان را در گذر سالها به هم پیوند میدهد. اگر رفاقت اقلیمی باشد که در آن برای خود منزلگاهی میسازیم تحولات لیبی در جریان بهار عربی راوی و رفقایش را اسیر اقلیمی تنگ و ناامن میکند، جایی که در آن باید میان آنچه در سرزمینشان به جا گذاشتهاند و زندگیای که در تبعید ساختهاند یکی را انتخاب کند، جایی که اندوه و تردید و خشونت وجود تازهای از معنای رفاقت را آشکار میکند.»
در بخشی از متن کتاب میخوانید: «دلم میخواست آن سکوت بشکند، سکوتی که جز مرگها و زندانی شدنها و ناپدیدشدنها روی همه آن نمودهای پیشپاافتاده بیرحمی و تحقیر روزمره هم سرپوش میگذاشت. همانها که از وقتی یادم میآمد در همهچیز و همهکس اثری ازشان میدیدم... هیچوقت نفهمیدم چطور باید از شر این سکوت خلاص شد...»
نشر بیدگل به تازگی این اثر را با ترجمه احسان کرم ویسی در ۴۷۷ صفحه عرضه کرده است.
نظر شما