به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، اسماعیل امینی، شاعر، مدرس و پژوهشگر، نخستین سخنران این نشست بود که چالش اصلی را ریشهدار در نگاههای سنتی و صوفیمآبانهای دانست که هرگونه کار فرهنگی همراه با دستمزد را امری ناپسند میپندارند.
وی با نقد وضعیت موجود گفت: ادبیات کودک به دلیل پیشینه کوتاه و سیطره همین نگاههای غیرحرفهای، هنوز نتوانسته است به عنوان یک شغل مشخص با حقوق معلوم در جامعۀ ما به رسمیت شناخته شود.
امینی با تأکید بر اینکه نویسندگان باید از نالهکردن و مظلومنمایی که در فرهنگ ما گاهی ارزشگذاری میشود فاصله بگیرند، راهکار برونرفت را در ایجاد نهادهای صنفی و بهرهگیری از یک زبان واسطه دانست و افزود: ما نیاز به زبانی داریم که از انحصار نخبهگرایی دانشگاهی خارج شود تا بتواند با بدنه مردم و خانوادهها ارتباط مستقیم برقرار کند و از نفوذ جریانهای مبتذل جلوگیری کند.
ضرورت بازنمایی چهره حرفهای نویسنده
ندا عابد، مدیر مسئول مجله «آزما»، مدرس دانشگاه و سخنران بعدی نشست، تمرکز را بر راهکارهای رسانهای گذاشت. او با بیان اینکه حل کامل مشکلات معیشتی در کوتاهمدت ممکن نیست، تصریح کرد: نخستین گام عملی برای یک نهاد صنفی، فعالیت رسانهای و پررنگکردن چهره واقعی نویسندگان برای عموم جامعه است.
عابد با اشاره به کجفهمیهای رایج در نهادهای رسمی که نویسنده را فردی مرفه و بیدغدغه تصور میکنند، تأکید کرد: شکستن این دیوار ذهنی و معرفی درست جایگاه حرفهای پدیدآورندگان، وظیفهای است که از فرسودگی و عقیمماندن تلاشهای هنرمندان نوپا جلوگیری میکند؛ این هنرمندان نباید در جنگی تکنفره و بدون پشتوانه رها شوند.
مرجان ریحانیان، مترجم، مروج و پدیدآورنده ادبیات کودک و نوجوان، با طرح مفهوم بیوزنی حرفهای به نقد سیستم اقتصادی و فرهنگی پرداخت که به فعالیت نویسندگی نگاهی تفننی یا تجاری دارد.
وی کتابسازی به جای پدیدآوری، تورم افسارگسیخته و نبود امنیت معیشتی را از عوامل اصلی دلسردی نویسندگان دانست و تأکید کرد: نهادهای صنفی نباید صرفاً یک باشگاه فرهنگی باشند؛ بلکه باید به اهرمی حقوقی تبدیل شوند که همچون صنفهای سینمایی، بستری امن برای دفاع از حقوق اعضا در برابر قراردادهای ناعادلانه فراهم کنند و بر نقش حیاتی مروجان کتاب در بدنۀ اصلی این حوزه تأکید ورزید.
سیدعلی کاشفیخوانساری، نویسنده، روزنامهنگار و پژوهشگر نیز در این نشست با تأکید بر لزوم حرکتهای منسجم، به شاخصهای یک انجمن استاندارد پرداخت.
وی انجمنها را نیازمند ساختاری غیردولتی، غیرسیاسی، غیرانتفاعی و مستقل دانست و افزود: استقلال مالی و گردش مالی سالم از ضرورتهاست و یک انجمن باید از ورود به سیاست پرهیز کند و در عوض، ساختار تصمیمگیری خود را تکثر ببخشد.
کاشفیخوانساری، باز کردن درها و شنیدن فعالانۀ صدای اعضا را مهمترین گام عملی دانست و تصریح کرد: اگر ما انتقادی به مدیریت جامعه داریم، نباید همان اشکال در نهاد کوچکی مثل انجمن هم باشد و ما از طریق اصلاح و تمرین یک فضیلت و یک موقعیت در انجمنی کوچک میتوانیم انتظار داشته باشیم که یک اصلاح بزرگ در جامعه صورت بگیرد و به طور مشخص اگر ما از حقوق اقلیتها و شهرستانیها و زنان و ... صحبت میکنیم، باد در گام اول در انجمن نویسندگان کودک و نوجوان هم به آن توجه داشته باشیم.
زهره مسکنی، نویسنده و فعال حوزه ادبیات کودک و نوجوان که دبیری این نشست را بر عهده داشت، در جمعبندی مباحث با بیان اینکه زیست صنفی مجموعهای از منزلت حرفهای، حقوق مادی و امنیت شغلی است، حرکت به سمت قراردادهای حرفهایتر، تقویت مشاوره حقوقی، ایجاد مسیر روشن برای پیگیری مطالبات و ارائه گزارش شفاف از عملکرد انجمنها را از ضرورتهای پیشرو و محورهای عملی مشخصی را برای آینده برشمرد.
وی این نشست را با یک مطالبهگری به پایان برد که هویت حرفهای پدیدآوردندگان ادبیات کودک و نوجوان در گرو داشتن یک سازمان صنفی مقتدر است که از تشریفات به سمت خدمات و از واکنش به سمت برنامه حرکت کند و اظهار امیدواری کرد که این نشست آغازی برای عبور از توصیف مشکلات و ورود به فصل اولویتبندی زیست صنفی در ادبیات کودک و نوجوان باشد.
نظر شما