به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) کتاب «شور ناآرام صوت» نگاهی تاریخی به وضعیت موسیقی ایران از سالهای پیش از انقلاب ۵۷ تا پایان دهه شصت دارد و تلاش میکند رابطه جامعه و حاکمیت با موسیقی را در آن دوره بررسی کند. به باور نویسنده، دههی شصت فقط یک دورهی سیاسی نبود، بلکه زمان شکلگیری نوعی نظم فرهنگی و اجتماعی تازه به شمار میرفت.
نویسنده توضیح میدهد که در آن سالها تلاش میشد موسیقی بر اساس نگاه رسمی و مذهبیِ حاکم دوباره تعریف شود و بخشهایی از فرهنگ شنیداری جامعه که ناسازگار با این نگاه تلقی میشد، کنار برود. «شور ناآرام صوت» در چهار فصل، با نگاهی پژوهشی و جامعهشناسانه، تغییرات موسیقی و فرهنگ شنیداری ایران در دههی شصت را واکاوی میکند و تصویری از تنش میان هنر، سیاست و زندگی روزمره در آن سالها ارائه میدهد.
در پشت جلد کتاب چنین آمده است: «دهه شصت ایران سرشار از تجربههایی بود که در فرایند بازسازی مجدد فرهنگ، سیاست و اقتصاد کشور شکل میگرفتند. تجربههای زیسته در این دهه بازتاب دهنده دگرگونیهایی بودند که ساختار احساسات و زیست روزمره ایرانیان را متحول میکردند. این تحولات، به ویژه در عرصه فرهنگ با سرعت و شدتی چشمگیر رخ میدادند. در گفتار بازیگران سیاسی حکومت اسلامی، انقلاب 1357 به عنوان یک انقلاب فرهنگی تعبیر میشد که ایرانیت را به سوی بازگشتی موفقیتآمیز به خویشتن اسلامی-شیعی هدایت میکرد.
انقلاب فرهنگی بشارت دهنده شکلگیری نوعی عقلانیت اسلامی-شیعی بود که بر اساس آن، مومن ایرانی باید با بهرهگیری از عقلانیت، خود را از گناهان دنیای مادی دور نگه دارد. بر این اساس، موسیقی در دهه شصت میبایست، پالایش، محدود و تحت نظارت قرار میگرفت تا جمعه در گذار به امت اسلامی، از موسیقی به مثابه عناصری که عقلانیت اسلامی-شیعی را تضعیف میکند، رهایی یابد. در نتیجه پروژه تطهیر فرهنگ شنیداری و بازتعریف میدان موسیقی که از دوران پهلوی به ارث رسیده بود، آغاز شد.»
کتاب «شور ناآرام صوت» نوشته حامد طاهریکیا با ویراستاری وحید مهماننواز در ۱۶۸ صفحه توسط نشر اگر منتشر شده است.
نظر شما