سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ ذبیح الله منصوری نویسنده و مترجم، از آن نام ها و چهره هایی است در ادبیات معاصر ایران که کمتر جدی گرفته شده، و درباره اش صحبت نمیشود. او سوژه مستند «مشت زنی در رینگ ترجمه» است، فیلمی سیاه و سفید، با نورپردازی و فصاسازی درست، گذری بر یک زندگی، با توجه به ابعاد مختلف آن. حنیف شهپرراد، توانسته در این فیلم تماشاگر را با خود همراه کند، برگ برنده فیلم اطلاعات مختلفی است که فیلمساز به گوش مخاطب می رساند. حضور رضا بهبودی به فیلم گرما داده و شخصیت ذبیح الله منصوری را باورپذیر کرده است.
فیلمساز در این مستند به دنبال روایت کلیشه ای و مرسوم نبوده، از مصاحبه استفاده کرده، اما به دنبال بازآفرینی و خلق بوده است. «مشت زنی در رینگ ترجمه» فیلم عظیمی نیست، بسیاری از پلان ها در فضاهای داخلی می گذرد، تعداد مصاحبه شونده ها فراوان نیست اما فیلم یکدست و منسجم است،نه از منصوری فرشته می سازد، نه او را یک مترجم کپی کار می داند. شپهرراد قضاوت را به عهده تماشاگر می گذارد، اجازه می دهد او فیلم را ببیند و لذت ببرد، روایت یک زندگی پرکار و پرماجرا، جذاب است پس سازنده فیلم مقابل نکات جذاب این زندگی نمی ایستد.
تنوع افرادی که فیلمساز با آنها مصاحبه کرده و گوناگونی اطلاعات از امتیازهای فیلم است، اگرچه کمی عجیب به نظر می رسد که بسیاری از مردم هنوز منصوری را به یاد دارند، اما به هر حال این ارجاع ها، باعث می شود این مستند برای خوانندگان بی شمار آثار این نویسنده، جذابیت مضاعف پیدا کند.
در سال های اخیر، پرتره های زیادی درباره چهره های ادبی معاصر ساخته نشده، تمرکز بیشتر روی چهره های سیاسی یا افراد بسیار مشهور است، انتخاب ذبیح الله منصوری که روزگاری یکی از نام های محبوب ادبیات و بازار نشر بوده، اتفاق مثبتی است. فیلمساز به سهم خود و به قدر زمان فیلم تلاش کرده به زندگی شخصی و حرفه ای منصوری بپردازد و دیدگاه آنان که تجربه دیدار و هم نشینی با این نویسنده منزوی و پرکار را داشتهاند منتقل کند، فیلم او قدم اول برای شناسایی یک نام تکرارشونده در ادبیات است و درها برای تحلیل ها و تلاش های بیشتر درباره ذبیح الله منصوری را نمیبندد.
«مشت زنی در رینگ ترجمه» به کارگردانی حنیف شهپرراد و تهیه کنندگی آریان عطارپور تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است و در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» روی پرده رفت.
نظر شما