لطفي به خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، گفت: در كشور ما حمايتي از موسيقي صورت نميگيرد و برنامه مدون و قانونمندي توسط هنرستانهاي موسيقي براي اين حوزه طراحي نشده است.
وي افزود: براي بررسي موسيقي بايد به ريشه آن توجه كرد. بايد متخصصاني زير نظر يك مركز پژوهشي دور هم جمع شوند و براي علم نظري موسيقي تحقيقات تاريخي انجام دهند.
لطفي ادامه داد: همانطور كه هنر ايران در زمينههاي مختلف تنه تنومندي دارد بايد درباره پيشينه موسيقي هم تحقيقاتي جامع صورت بگيرد. اگر از گذشته اين هنر به اندازه كافي مطلع نباشيم نميتوانيم براي آينده آن تصميمي بگيريم.
وي سهم عمده كتابهاي موسيقي را ترجمه دانست و اظهار داشت: منابع بسيار زيادي درباره موسيقي اسلامي و ايراني در كتابخانههاي بيرون از مرزهاي ايران موجود است كه حتي به جمعآوري اين آثار و تهيه نسخهاي از آن در ايران فكر نكردهايم.
لطفي گفت: تاكنون كتابهاي موسيقي به ضرورت نياز نوشته شده؛ ولي كافي نيست و بعد از 31 سال بايد به شكل ريشهاي و مدون به موسيقي ملي بپردازيم.
وي ادامه داد: آموزش با وسواسترين، متعهدانه و آرمانگرايانهترين كار است؛ ولي ما به راحتي از آن دور شدهايم. وضعيت كتابهاي آموزشي اگرچه نسبت به گذشته بهتر و بيشتر شده ولي متاسفانه هيچ نوع كنترلي روي آن نيست.
لطفي اضافه كرد: در حال حاضر هر كسي كه فكر ميكند ميتواند يك كتاب آموزشي بنويسد اين كار را انجام ميدهد و توجهي هم به تاليفات و منابع معتبر ندارد.
وي با بيان اينكه نوشتن كتاب آموزشي بايد تحت نظر متخصصان اين هنر انجام شود، گفت: توجه به كتابهاي آموزشي ضرورتي بنيادي است و بايد ضعفهايي كه در اين زمينه وجود دارد برطرف شود.
لطفي افزود: بايد از متخصصان خواست كتابهاي آموزشي را مورد بررسي قرار دهند تا اگر هنرجويي كتاب آموزشي خريد و تصميم به ياد گرفتن داشت چيز غلط ياد نگيرد كه دیگر هيچ وقت از ذهن او پاك نميشود.
وي با بيان اينكه آموزش علمي با عقل انسان ارتباط دارد و هنر هم به بخش احساسي و هم به بخش عقلايي مربوط ميشود، گفت: در مورد انتشار كتابهاي آموزشي بايد بسيار حساس باشيم و در عين حال با نظارت تخصصي و دعوت از متخصصان امر در يك شورا براي كمك به بدنه جامعه يعني به كساني كه در راه آموزش موسيقياند، كمك كنيم.
سهشنبه ۶ مهر ۱۳۸۹ - ۱۱:۲۸
نظر شما