سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)؛ صبح یکشنبه سوم آبان‌ماه سال جاری مراسم آیین یادبود استاد شهید دکتر علی لاریجانی در تالار فردوسی دانشکده ادبیات تهران برگزار شد. در این مراسم که با حضور حسین سیمایی صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری برگزار شد، شماری از استادان قدیمی گروه فلسفه دانشگاه تهران از جمله غلامعلی حداد عادل، حسین غفاری و حمید طالب‌زاده در سوگ و رثای دوست و همکار خود شهید علی لاریجانی، عضو فقید گروه فلسفه دانشگاه تهران صحبت کردند. همچنین در این جلسه سید مصطفی محقق داماد و علی مطهری حضور داشتند.

در حاشیه این مراسم از کتاب «چنین گفت مجتهد فلسفه؛ روایتی از دکتر کریم مجتهدی به قلم شهید لاریجانی» رونمایی شد.

رضا داوری اردکانی،‌ استاد ممتاز بازنشسته گروه فلسفه دانشگاه تهران و رئیس پیشین فرهنگستان علوم نیز به این مراسم پیامی فرستاد که متن آن از نظر می‌گذرد؛

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد

برگزاری مجلس یادبود برای همکار گرانمایه شهید دکتر علی لاریجانی کاری شایسته است. متأسفانه در روزگار ما خرد رو به ادبار و تنزل دارد و این تنزل را در همه وجوه زندگی می‌توان دید. جهانِ مایل به بیخردی، جهان بد و خطرناکی است و بزرگ خطرش این است که در آن ممکن است زشتی و تبهکاری عادی و رسمی تلقی شود. ظهور تروریسم حکومتی از جمله نشانه‌های این وضع است که در آن امنیت در همه جا به خطر می‌افتد و قانون بی‌اعتبار و راه استبداد هموار می‌شود.

دکتر علی لاریجانی از جمله قربانیان تروریسم رسمی و حکومتی است. او اهل سیاست و دانش بود و پیداست که جمع شغل سیاسی و دانشگاهی کاری بسیار دشوار است هر چند که فلسفه و سیاست پیوندی نزدیک با یکدیگر دارند. دکتر لاریجانی لیسانس خود را از دانشگاه صنعتی شریف گرفت. بیشتر کسانی که در کنکور دانشگاه‌ها در رتبه‌های بالا هستند به دانشگاه‌ها و دانشکده‌های پزشکی و فنی می‌روند. لاریجانی هم با اینکه از نوجوانی به فلسفه علاقه داشت به دانشگاه صنعتی رفت و از آنجا به دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران آمد و تحصیل در دوره‌های فوق لیسانس و دکتری را در آنجا ادامه داد و پس از اخذ درجه دکتری به عضویت هیئت علمی درگروه آموزشی فلسفه درآمد.

دکتر لاریجانی مردی بسیار باهوش و فهیم و دانشمند و خوش صحبت بود و اگر به جانب شغل سیاسی نمی‌رفت و بیشتر در باب سیاست تحقیق و تأمل می کرد، آثار و نوشته‌های فلسفی بیشتری از او باقی می‌ماند. احساس من این بود که دکتر لاریجانی در اواخر عمر به سیاست به مثابه تأمل و تدبیر و نه شغل سیاسی نزدیک شده بود. کاش عمرش دوام می‌یافت و اهل فلسفه با آثار و آراء دوران پختگی او هم آشنا می‌شدند.

فقدان او نه صرفاً برای خویشاوندان و دوستان بلکه برای همکاران و دانشجویان فلسفه نیز مایه دریغ است. خدای بزرگ او را رحمت کند که نظر در کاروبار و زندگی و مرگ او می‌تواند درسی برای همه دانش طلبان مایل به سیاست باشد.

اگر بعضی از ما سیاسی بودن او را نمی‌پسندیم کسانی هم می‌گویند او هرچه کرد با قصد و نیت خدمت بود. یکی از مشکلات فلسفه اخلاق این است که به نیت باید نظر کرد یا به نتیجه. من این منفصله را موجه نمی‌دانم زیرا در پاسخ ممکن است بگویند به هر دو یا به هیچکدام. ولی به هرحال نیت را نمی‌توان ناچیز و بی‌قدر و بی‌تأثیر در نتیجه دانست. البته این را هم نمی‌توان پذیرفت که هر عملی با نیت خیر انجام شود موجه است.

من در مورد آقای دکتر لاریجانی به خود حق تعیین تکلیف و اینکه چه می‌بایست و چه نمی‌بایست بکند، نمی‌دهم. فقط می‌گویم که او با سواد و صاحبِ نظر و رأی بود و ساده زندگی می‌کرد و دستش به فساد آلوده نشد. اگر همه اینچنین بودند کشور کمتر گرفتاری و مشکل داشت، ولی روزگار کنونی به اخلاق و نیت خیر وقعی نمی نهد و کارها را به راهی که با اقتضاهایش سازگار است می‌کشاند.
لاریجانی استادی صاحبنظر بود که به دست تبهکاران به فوز شهادت رسید. خداوند او را درپناه رحمت خود قرار دهد و طراحان و عاملان ترورش را بسزای تبهکاری‌ها و جنایات‌شان برساند و ایران عزیز را از همه بلایا مصون و محفوظ نگاه دارد.
رحمت الله علیه.

رضا داوری اردکانی
آبان ۱۴۰۵