به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) در تبریز، آرزو اسلامی در نشست نقد و خوانش رمان «جاده» اثر کورمک مک‌کارتی، با اشاره به رابطه پدر و پسر در رمان گفت: پدر بارها پسرش را «کلام خدا» می‌نامد و عشق به او را هم نجات‌بخش و هم ویرانگر می‌بیند. پدر برای زنده نگه‌داشتن پسر حاضر است دست به هر کاری بزند؛ حتی در لحظه‌ای دشوار، به این فکر می‌افتد که او را از مرگ دردناک و افتادن به دست آدم‌خواران نجات دهد.
او داستان‌های پساآخرالزمانی را نوعی «آزمایش فکری افراطی» توصیف کرد و افزود: مک‌کارتی جهان را تا حد ممکن ساده و خشن ترسیم می‌کند تا بتواند پرسش‌های بنیادین را بی‌واسطه مطرح کند؛ پرسش‌هایی درباره اخلاق در غیاب نهادها، چیستی انسان در نبود جامعه و نسبت این جهان ویران با زمان حال.
اسلامی با اشاره به مضمون اصلی رمان گفت: «جاده» بحران زمین را به بحران اخلاق و هویت انسانی پیوند می‌زند و این پرسش را پیش می‌کشد که با نابودی جهانِ قابل‌زیست، چه چیزی از انسان باقی می‌ماند که ارزش نجات‌دادن داشته باشد؟
به گفته او، مک‌کارتی جهانی را تصویر می‌کند که در آن، پیش از نابودی انسان، امکان انسان‌بودن به مرز فروپاشی رسیده است. پدر و پسر در زمینی بی‌فردا پیش می‌روند و جاده، بیش از آن‌که راهی برای رسیدن باشد، به آزمونی برای حفظ باقی‌مانده انسانیت تبدیل می‌شود. در این روایت، فاجعه تنها پایان طبیعت نیست؛ بلکه فروپاشی جهانی است که معنا در آن شکل می‌گرفت.
رمان «جاده» روایت پدر و پسری است که در جهانی پس از فاجعه، در مسیری ویران پیش می‌روند و برای زنده‌ماندن و حفظ «آتش» درون خود تلاش می‌کنند.
نظر شما