سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- آرش رئیسینژاد- استاد علوم سیاسی؛ سالها پیش، در کتاب (The Shah of Iran, the Iraqi Kurds and the Lebanese Shia, Palgrave-Macmillan, 2018) با ترجمه فارسی آن با عنوان «شاه و شطرنج قدرت در خاورمیانه، نشر نی، ۱۴۰۳»، از دو مفهوم نوشتم که سیاست خارجی ایرانی را در چنبره خود گرفتار ساخته: «سندروم هرات» و «سندروم فاو».
سندروم هرات یعنی فقدان صبر استراتژیک؛ و سندروم فاو یعنی ناتوانی در تبدیل دستاورد نظامی به امتیاز دیپلماتیک.
امروز نیز ممکن است مسئله تنگه هرمز و ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنیشده نیز در همین دوگانه گرفتار شده باشند.
چه بسا که نه «لحظه تبدیل» بهدرستی تشخیص داده شود، و نه «صبر استراتژیک» برای بهرهبرداری وجود داشته باشد.
پیامد پایانی همان خواهد بود که پیشتر هشدار داده شده بود:
میان «عملیات نظامی» و «کنش دیپلماتیک»، نه ترجمهای شکل گیرد و نه تداومی.
این همان جایی است که تاریخ، دوباره خود را تکرار میکند؛ اینبار اما بهمراتب پرهزینهتر.
نظرات