ملیحه طوفانی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در زاهدان اظهار کرد: اگرچه من تجربهای مستقیم و طولانی از جنگ ندارم، اما همین لمس گذرا نیز برای من کافی بود تا جهان کودکان را با حساسیتی دوچندان نگاه کنم و دریابم که کودکان چقدر به آرامش، قصه و پناه واژهها نیاز دارند. داستاننویسی برای کودکان فقط آفرینش خیال نیست؛ بلکه در اصل، ساختن یک پناهگاه عاطفی است. جایی که کودک میتواند حتی در روزهای ناپایدار، به روشنایی کلمات پناه ببرد.
شاعر زاهدانی گفت: مطالعه میتواند نقش مهمی در آرام کردن ترسها و اضطرابهای کودکان داشته باشد. وقتی کودک با داستانی همراه میشود، با شخصیتهایی روبهرو میشود که گاه مانند او میترسند و راهی برای عبور از دشواریها پیدا میکنند. در حقیقت، داستانها به کودکان کمک میکنند احساسات خود را بهتر بشناسند و در فضایی امن و خیالانگیز، راهی برای آرامتر شدن دلشان پیدا کنند.
وی افزود: به گمان من کتابهایی برای کودکان مناسبترند که در کنار جذابیت و خیالانگیزی، حس هویت، امید و آگاهی را نیز در دل مخاطب زنده نگه دارند؛ مانند داستانهای ماجراجویانه، شعرها و روایتهایی که به ریشههای فرهنگی و ارزشهای انسانی توجه دارند. برای نمونه میتوان به کتاب «تنتن و سندباد» اثر محمد میرکیانی اشاره کرد؛ اثری که با نگاهی اجتماعی و هنرمندانه، دغدغه حفظ فرهنگ بومی را روایت میکند. کتابهای «گردان قاطرچیها» و رمان «هستی» میتوانند به نوجوانان کمک کنند تا با مفهوم جنگ، مقاومت و امید آشنا شوند.
طوفانی که شش اثر در حوزه داستان تالیف کرده در ادامه بیان کرد: مطالعه میتواند به کودکان کمک کند تا درکی عمیقتر و انسانیتر از مفهوم جنگ و پیامدهای آن پیدا کنند. کتابها این امکان را فراهم میکنند که کودک بدون مواجهه مستقیم با خشونت، از طریق داستانها با احساساتی مانند ترس، امید، همدلی و آرزوی صلح آشنا شود. وقتی کودک وارد جهان یک داستان میشود، با قهرمانانی روبهرو میشود که با وجود سختیها راهی برای ادامه دادن پیدا میکنند. همین همراهی با مسیر قهرمان، در دل کودک این باور را مینشاند که هیچ تاریکی دائمی نیست. کتابها به او یادآوری میکنند که جهان هنوز سرشار از زیبایی، دوستی، مهربانی و امکان ساختن فرداست.
طوفانی گفت: در روزهای جنگ، دسترسی کودکان به کتاب با چالشهایی روبهرو میشود: کمبود امنیت، تعطیلی مراکز فرهنگی، مشکل در تأمین و توزیع کتاب وآسیبهای روحی کودکان. اما همین دشواری اهمیت تلاش برای رساندن داستان و امید به دست کودکان را دوچندان میسازد.
وی افزود: برای کاهش این چالشها میتوان راهکارهای ساده اما مؤثری در نظر گرفت؛ فعال نگه داشتن مراکز فرهنگی و فراهم کردن امکان دسترسی آسانتر کودکان به کتاب از آن جمله است. خانوادهها و مدارس نقش مهمی در حفظ پیوند کودکان با کتاب دارند. آنها میتوانند با فراهم کردن زمانهایی برای خواندن داستان، معرفی کتابهای مناسب و همراهی با کودک در مطالعه، فضایی آرام و امیدبخش ایجاد کنند.
این مربی با سابقه در پایان بیان کرد: در دوران جنگ و اجتماعات مردمی در قالب امداد فرهنگی فعالیتهایی با کودکان انجام میدادیم. این تجربه نشان داد که فرهنگ و کتاب میتوانند پناهگاهی مؤثر برای آرامش و رشد عاطفی کودکان باشند. پیشنهاد میشود والدین و مربیان در چنین شرایطی بیش از هر چیز فضایی آرام و امن برای کودکان ایجاد کنند و با صبوری به نگرانیها و پرسشهای آنها گوش دهند. خواندن داستان، قصهگویی، بازیهای خلاقانه و تشویق کودکان به مطالعه میتواند به کاهش اضطراب آنها کمک کند.
نظرات