به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، در ابتدای مراسم، بهارناز روایت‌هایی از پروسه عکاسی ارائه کرد و سپس بخشی از تصاویر کتاب برای خاضران به نمایش درآمد.

در ادامه ساعد نیک ذات گفت: چیزی که همیشه من به دانشجوهایم می‌گویم این است که هدف مسیر من است، محمدرضا یکی از کسانی است که همیشه در مسیر بود و دیگری مهدی منعم بوده است. مشکلی که عکاسی دیجیتال ایجاد کرده است، گرفتن پختگی از بچه‌ها است. محمدرضا همیشه با صبر و درایت کار کرده است، او در تمام این سال‌ها و خارج از این مسائل کارش را ادامه داده است و بابت رونمایی کتابش خوشحال هستم.

داریوش محمدخانی نیز درباره رونمایی از کتاب گفت: روی جلد صفحه را با هم کار کردیم و عکس روی جلد برای ۱۵ سال پیش است، عکس یک ایراداتی داشت و به آقای بهارناز گفتیم عکس را اصلاح کنیم، ایشان هم بعد از ۱۵ سال به صحرای ترکمان رفت صحنه را بازسازی کرد و دوباره عکس گرفت. به باور من کتاب‌های آقای بهارناز باید به صورت سریالی دید. این کتاب یک دایره المعارف است و به ده کشور پرداخته است. این کتاب را نباید فقط ورق زد.

اسماعیل عباسی نیز توضیح داد: من دوست داشتم یک فرصتی پیدا کنم از آقای کسرویان کار را آغاز کنم، این مبحث آغاز شود و به کار شما کشیده شود و به یک جمع‌بندی برسیم. مهم این است آنچه که مقصود سما بود به ثمر رسیده است و این لحظه را من برای آینده می‌بندم نه فقط برای امروز و به همین دلیل کار آقای بهارناز و این کنار هم بودن بسیار مهم است.

کتایون قدس‌راد نیز درباره محمدرضا بهارناز گفت: من در جمعی هستم که اساتید من در اینجا جمع هستند، من ورودی ۱۳۷۳ دانشگاه بودم و در سال ۱۳۷۴ ما با استاد جوادیان درس مستند داشتیم و ایشان به علت یک مسافرت نتوانستند در کلاس حاضر شوند و آقای بهارناز را به جای خودشان فرستادند و آنجا یک غنیمت برای ما بود. این اثر کتابی است که با یک لحظه ورق زدن نمی‌توانیم به عمق آن برویم، این کتاب‌ها نیاز به بررسی عمیق دارند اما در همین بررسی مختصر متوجه شدم این کتاب اثری است که می‌تواند راهگشای نسل جوان باشد.

مهدی سروری، گرداننده مراسم درباره این اثر توضیح داد: اولین فریم این کتاب برای سال ۱۳۸۴ است یعنی ۲۰ سال است که آقای بهارناز زمان گذاشتند و این اثر ۹۰۰ فریم از گزیده هزاران اثر آقای بهارناز است.

بهارناز نیز در تکمیل اطلاعات گفت: البته دوسال از از این ۲۰ سال به کرونا رفت. من از تمام دوستانم کمک گرفتم.

سیف‌الله صمدیان درباره این مجموعه دو جلدی گفت: برای من بسیار عجیب است که محمدرضا می‌گوید من شماها را اینجا جمع کردم تا به من بگویید چه کار باید می‌کردم و نکردم؟ محمدرضا از معدود کسانی است که کارهایی را انجام داده که وظیفه کل سیستم فرهنگی کشور بوده است. تو این همه کشور را رفتی و گشتی بعد از ما می‌خواهی تو را نقد کنیم؟ احساس می‌کنم نقد کردن در جامعه به نوعی زیر پا خالی کردن است، من چیزی به جز حضور به موقع ندیدم اما آن بخش‌هایی که بازسازی شده را من دوست ندارم و تعداد عکس‌ها هم برای مخاطب امروز زیاد است.

در ادامه مراسم با حضور خانواده محمدرضا بهارناز مراسم برش کیک رونمایی از این اثر برگزار شد و بهارناز از همسرش به پاس سال‌ها حمایت و پشتیبانی تشکر کرد و سپس مراسم رونمایی از کتاب برگزار شد. سپس از طرف جامعه عکاسان تندیسی به محمدرضا بهارناز و همسرش تقدیم شد.

سعید محمودی ازناوه نیز در ادامه گفت: خدا رو شکر که این اثر بعد از ۲۰ سال چاپ شد و من می‌دانم که ایشان چه مار ارزنده‌ای انجام داده‌اند. ابتدا به نظرم عکس‌های داخل کتاب زیاد بود، اما تعداد عکس‌های تکراری در آن بسیار بسیار کم است، این کتاب در جایگاه خودش به عنوان یک دایره‌المعارف می‌تواند تاثیرگذار باشد.

علیرضا عابدی این دو جلد کتاب را بسیار آموزنده توصیف کرد و گفت: این اثر صرفاً یک آلبوم عکس نیست، یک شیوه زیست است که همه در قاب‌هایی صمیمی و مستند ثبت شده‌اند. در این مسیر علاوه بر ایران به ۹ کشور دیگر نیز پرداخته است تا پیوندهای فرهنگی این آیین کهن را به تصویر بکشد. به باور من هفت اقلیم یک سند تاریخی برای آیندگان است.

داوود وکیل‌زاده هم به عنوان یکی از مهمانان گفت: این سفر کردن و مواجهه با آدم‌های تازه نیازمند یک تجربه است و بسیار هم کار سخت و بزرگی به شمار می‌آید و من قدر دان این زحمات هستم.

مهدی منعم با تشکر از محمدرضا بهارناز گفت: وقتی که اسم محمدرضا بهار ناز می‌آید یاد محمدرضاهایی می‌افتم که خدمات بزرگی به فرهنگ این کشور کردند از محمدرضا آریان‌پور و محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی گرفته تا محمدرضا بهار ناز. در جامعه غم‌زده ما برخی از عکس‌های استاد بهارناز می‌تواند جنبه عکس درمانی داشته باشد و حال ما را خوب کند.

شهبازیان بیان کرد: ما باید قدر این سرزمینمان را بدانیم، کشوری که وجب به وجب آن نقش دارد، شانش جنگیدن نیست، شانش فرهنگ است. ما قبل‌تر هم موشک هوا کردیم و آن را سر در سازمان ملل زدیم آن هم با شعر «بنی آدم اعضای یکدیگرند».

فرهاد سلیمانی هم این اثر را فراتر از یک عکاسی ساده دانست.محمدحسین حیدری با اشاره به روحیه بهارناز گفت: باید به همت آقای بهارناز آفرین گفت. این بهارناز مظلومی که شما می‌بینید موقع کار بسیار جدی و پیشرو است.

مسعود عطاردی نیز توضیح داد: من بیش از ۳۰ سال است که آقای بهارناز را می‌شناسم سال ۱۳۸۸ یک سفری باهم رفتیم و تمام نگاه من نسبت به این حرفه تغییر کرد.

مهناز شفیعی نیز با تشکر از خالق این دو جلدی گفت: ممنون که کار می‌کنید و ما هربار یک کار جدید از ایشان می‌بینیم.