به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در اهواز، علیرضا شکر ریز در آئین رونمایی از مجموعه شعر خود با عنوان « دیگر با آب حرف نمی‌زنم‌» شامگاه چهارشنبه در کتابشهر اهواز با اشاره به بررسی جایگاه تاریخی شعر پارسی پرداخت و اظهارکرد: شعر پارسی با پیشینه‌ای بیش از یک هزار و ۳۰۰ سال، پیچ‌وخم‌های بسیاری را پشت سر گذاشته و در مسیر خود قله‌های بسیاری را دیده است.

شکر ریز به گستره‌ جغرافیایی این میراث اشاره کرد و افزود: آنچه امروزه به نام شعر پارسی از زبان شاعران نقل می‌شود، میراثی از دیروز است که از سرزمین‌های شبه‌ قاره هند، افغانستان و آسیای میانه تا ایران‌ و آسیای صغیر و بخشی از اروپای شرقی را در بر می‌گیرد.

وی در ادامه با استفاده از استعاره‌ای ادبی، از نقش محافظت‌کنندگی شاعران سخن گفت و ادامه داد: ریشه‌های این درخت کهن را در سرزمین‌هایی همچون هند، افغانستان، پاکستان و ایران می‌توانیم مشاهده کنیم؛ شاعرانی که در میان فرهنگ‌های بیگانه، دل به زلال شعر پارسی سپردند و همواره نگهبان این درخت ریشه‌دار و کهن باقی ماندند.

شاعر رویداد تاریخی را در قالب فرا روایت آورده است

در این آئین شاعر برجسته خوزستانی و کشوری گفت: شکر ریز را وقتی برای اولین‌ بار دیدم و شعرش را خواندم به او گفتم: «تو حتماً شاعر خوبی خواهی شد».

هرمز علی‌پور ‌ادامه داد: یکی از ویژگی‌های شاعر این است که شاعرِ باید مادرزاد باشد؛ کسی که عاشق شعر است، می‌تواند تفکر کند و هنرش را در قالب مجموعه‌اش نشان دهد که آقای شکر ریز در این مجموعه شعر بسیار خوب درخشید.

علی‌پور توضیح داد: این کتاب در قالب مجموعه شعر موفق است و در بعضی جاها ارجاعات در آن به‌درستی استفاده شده است. یکی از مزایای این اثر، تاثیرپذیری آن از آیین‌های دینی و مذهبی است که در قالب شعر احساس می‌شود و هم‌خوانی و تناقضات آن با مذهب را به‌خوبی نشان می‌دهد.

تجلی روح عاشورا در تخیل شاعرانه

کریم خسروی راد نویسنده و منتقد خوزستانی در این آئین با تاکید بر نقش تخیل در این مجموعه شعر بیان کرد: در مجموعه شعر «دیگر با آب حرف نمی‌زنم» ، قوه تخیل حکم یک منبع زنده و جاری را دارد. بسیاری از تصاویر کتاب، ریشه در روح وقایع عاشورا دارند؛ اما شاعر این وقایع را مستقیم روایت نمی‌کند، بلکه آن‌ها را از اعماق عناصر بیرون می‌کشد و در قالبی تصویری، استعاری و چند لایه بازتاب می‌دهد.

وی افزود: این نگاه، باعث می‌شود شعر از احکام کلی و عقلانی فاصله بگیرد و به یک تجربه ذهنی و حسی نزدیک شود.

خسروی‌ راد با اشاره به ساختار زبانی اثر افزود: قواعد ایدئولوژیک و مفاهیم مذهبی در ذات بعضی واژه‌ها نهفته‌اند و شاعر هوشمندانه از این ظرفیت استفاده کرده است. تلاش برای توضیح این واژگان به‌جای آنکه بر معنا تکیه کند، به نقش استدلالی آن می‌رسد و این نشان می‌دهد شاعر زبان را نه وسیله بیان، بلکه میدان کشف می‌داند.

وی ادامه داد: این مجموعه شعر از استعاره، تمثیل، کنایه و انواع تصویرسازی بهره می‌گیرد و همه این عناصر شعر را به سمت یک جهان تصویری سوق می‌دهند. آهنگی که شاعر زیر لب زمزمه می‌کند فراز و فرود روحی او را نمایش می‌دهد. گویی واژه‌ها در این شعر در حال رقص‌اند و آگاهی شاعر از راه همین حرکت کلمات به جهان ذهنی مخاطب منتقل می‌شود.

پرویز گراوند دیگر شاعر و منتقد ادبی‌ این مراسم به ویژگی‌های برجسته این اثر پرداخت و گفت: اهمیت کار شکرریز نویسنده این مجموعه شعر در این است که شعر را نه‌ فقط در مرحله نوشتن، که در اجرا زنده می‌کند.

گراوند افزود: او دفتر شعر خود را به شش گوشه تقسیم کرده و هر گوشه از زاویه‌ای تازه به جهان می‌نگرد. این چند پارگی ساختاری، در نهایت به یک کلیت منسجم می‌رسد؛ چرا که شاعر توانسته محتوا را چنان درونی کند که لحن و فرم شعر به وحدت برسند.

جذابیت شعر با استفاده از جناس‌ها و آشنایی زدایی زبانی

وی با اشاره به شگردهای زبانی کتاب عنوان‌ کرد: شعرهای این مجموعه گاه چنان آغشته و آموخته با تجربه زیسته شاعرند که انگار با جان آدمی پیوند می‌خورند. استفاده از جناس‌ها، آشنایی‌زدایی زبانی، و حرکت مداوم میان روایت و تصویر، شعر را دلنشین و گیراتر کرده است.

او بخش‌هایی از کتاب را مثال زد و گفت: در صفحه ۶۹ می‌خوانیم: «ای نشسته در قایق تنها…»؛ این ترکیب وقتی بدون تشبیه مستقیم به کار می‌رود، مثل کاری که نیما می‌کرد، شی ءِ بی‌جان را بدل به انسانی‌ مفقود می‌سازد. قایق در اینجا می‌تواند هر چیزی باشد؛ حتی خودِ شعر.

شاعر خوزستانی گفت: شاعر مسئولیت تنهایی را بر دوش همین تصویر می‌گذارد و این همان جایی‌ست که شعر، معنا را به یک تجربه انسانی بدل می‌کند.

حبیب پیام دیگر شاعر و نویسنده خوزستانی در این آئین تصریح کرد: مجموعه شعر«دیگر با آب حرف نمی‌زنم» دارای رویکردی خاص است و در کنار زیبایی‌های زبانی، ساختاری منسجم و خطی دنبال شده است‌ که موضوع اصلی آن دنبال‌ کردن انتقام از قاتلان امام حسین(ع) است، و شاعر این رویداد تاریخی را در قالب فرا روایت و فرا داستان آورده است.

پیام بیان کرد: این تکنیک، شعر را به سوی حرکت و پویایی سوق می‌دهد و به جای زیر سوال بردن،آن را تقویت می‌کند. این نوع شعر در ایران سابقه نداشت و تنها در شعرهای شکر ریز، شکل پست‌مدرن آن دیده می‌شود.

وی گفت: این مجموعه، رویکردی نوین در شعر معاصر است که معنا را به‌طور کامل در برمی‌گیرد و حس و احساس فوق‌العاده‌ای را در مخاطب برمی‌انگیزد.

حامد صافی نیز نویسنده خوزستانی در این مراسم گفت:این اثر یک بلوغ جدید را نسبت به آثار قبل نشان می‌دهد. کتاب صرفا یک کتاب عاشورایی نیست، بلکه بازتابی از نبردهای تاریخی از عاشورا تا امروز است .

صافی عنوان کرد: شاعر از جملات گسسته و پرسش‌های بلاغی استفاده می‌کند که باعث بیداری اندیشه و تفکر عمیق در مخاطب می‌شود.