به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در ارومیه، حمید واحدی در صدوپنجاهوهفتممین نشست انجمن ادبی (قرار) با موضوع جلسه نگاهی به شعر و زندگی محمد علی بهمنی که به مناسبت دومین سال درگذشت این شاعر معاصر به میزبانی موسسه خیریه سرای کودکان آسمانی برگزار شد، با اشاره به جایگاه بهمنی، وی را شاعری صمیمی و برخوردار از زبانی ساده و شاعرانه دانست و گفت: بعضی شاعران از شعرهای خودشان هم بهتر و صمیمیتر بودند؛ محمدعلی بهمنی از همین شاعران بود.
وی با مرور زندگی ادبی بهمنی افزود: این شاعر تقریباً از هفتسالگی شعر میگفت و نخستین شعر او در دهمین سال زندگیاش چاپ شد. اولین دفتر شعر بهمنی با عنوان «باغ لال» در سال ۱۳۵۱ منتشر شد.
واحدی مجموعه شعر «گاهی دلم برای خودم تنگ میشود» را از آثار شاخص بهمنی برشمرد و گفت: این کتاب که در سال ۱۳۶۹ منتشر شده، در کنار اثر شاخص دیگری با عنوان «امانم بده» از بهترین کتابهای این شاعر به شمار میرود. بهمنی همچنین کتابی با عنوان «عامیانهها» دارد که در آن ترانههایش را گردآوری کرده است.
این شاعر و منتقد در ادامه، به پیوند شعر بهمنی با غزل نو اشاره کرد و گفت: بهمنی و منزوی هر دو متعلق به نسل دهه پنجاه شمسی و از پایهگذاران غزل نو هستند. موضوع بیشتر اشعار بهمنی عشق است، اما او غزل اجتماعی نیز سروده است.
واحدی تأثیر بهمنی را تنها به قلمرو شعر محدود ندانست و گفت: ترانهسرایی بهمنی بر زبان و لحن غزل معاصر اثر گذاشته است.
وی به شاعران توصیه کرد: شاعرانی که شعر فارسی میسرایند باید آثار بهمنی را مطالعه کنند و شاعران باید کلمات و الفاظ را از آنِ خود کنند و با زبان خلاقانهی خود بیافرینند.
وحید طلعت، کارشناس این محفل شعر نیز گفت: خودم شعر را از سال ۷۹ با بهمنی شروع کردم و غزلیات بهمنی عنصر صمیمی داشت.
وی افزود: بهمنی از شاعران حمایت معنوی هم میکرد.
نظر شما