سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا): در روزگاری که هیاهوی دنیای دیجیتال و سرعت سرسامآور تکنولوژی، مجالی اندک برای درنگ و تأمل باقی گذاشته است، قصه همچنان بهعنوان یکی از عمیقترین و اصیلترین شیوههای ارتباطی انسان خودنمایی میکند. قصه تنها ابزاری برای سرگرمی نیست؛ بلکه میراثی زنده است که هویت، اخلاق و تجربههای زیسته یک ملت را از نسلی به نسل دیگر منتقل میکند. در همین راستا، کارگاه مجازی قصهگویی با رویکردی متفاوت و با محوریت انتقال تجربیات میاننسلی برگزار شد تا جانی تازه به این هنر دیرینه ببخشد.
این نشست برخط که با حضور مربیان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان البرز و کارشناسان این حوزه همراه بود، ویژگی متمایزی داشت؛ حضور نوجوانان موفق در قامت مدرس.
نادیا باقری، مسئول مرکز مجتمع و نماینده انجمن قصهگویی استان، در ابتدای این نشست ضمن تأکید بر اهمیت انتقال دانش میان نسلها، حضور نوجوانان برگزیده را نقطه قوت این کارگاه دانست. در ادامه، رها باقریمطلق، از چهرههای برگزیده جشنوارههای استانی و کشوری، با نگاهی تحلیلی به ضرورت قصهگویی در عصر حاضر پرداخت.
او با تعبیری، قصه را قدیمیترین شبکه اجتماعی دنیا نامید و اظهار کرد که در میان آشوبهای زندگی مدرن، این داستانها هستند که به زندگی ما معنا میبخشند. باقریمطلق سه کارکرد حیاتی برای قصهگویی برشمرد: ایجاد همدلی و پلهای ارتباطی میان انسانها، معنابخشی به هرجومرجهای ذهنی و حفاظت از هویت فرهنگی در برابر هجوم فراموشی.
از طنین صدا تا جادوی سکوت
بخش دیگری از این کارگاه به آموزش مهارتهای فنی و اجرایی اختصاص داشت. آرمیتا فاضلی، برگزیده جشنوارههای قصهگویی و مجری صداوسیما، با تکیه بر تجربیات خود، سرفصلهای تخصصی این هنر را برای شرکتکنندگان تبیین کرد. او معتقد است که یک قصهگوی خوب باید بتواند با کلمات، تصویر بسازد.
مدیریت طنین و بلندی صدا، استفاده هوشمندانه از مکث و سکوت برای برانگیختن کنجکاوی مخاطب، تنظیم ریتم بیان و بهرهگیری درست از زبان بدن، از جمله نکات فنی بود که در این بخش مطرح شد تا شرکتکنندگان با ابزارهای حرفهای انتقال پیام آشنا شوند.
تداوم آموزش در بستر فضای مجازی
این کارگاه که با حضور خدیجه میرزایی، کارشناس فرهنگی و رابط قصهگویی استان همراه بود، با پرسش و پاسخ مربیان و علاقهمندان به پایان رسید. تأکید بر استمرار این دورههای آموزشی در فضای مجازی، نشان از نیاز مبرم جامعه فرهنگی به بازخوانی و بازآموزی هنرهای روایی دارد.
در نهایت باید گفت قصهگویی فراتر از یک اجرا، نوعی زیستن در دنیای واژههاست. برگزاری چنین کارگاههایی، بهویژه با پیشگامی نسل نوجوان، نویدبخش آن است که چراغ پرفروغ ادبیات شفاهی و داستانی ایرانزمین، همچنان روشن خواهد ماند و قصهها، همچنان به دور از هیاهوی تکنولوژی، قلبها را به هم نزدیکتر خواهند کرد.
نظر شما