به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، توماس استنرنز الیوت (Thomas Stearns Eliot)، شاعر، نمایشنامه نویس و منتقد ادبی امریکایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، 119 سال پیش در چنین روزی متولد شد. 

توماس آخرین فرزند از ۶ فرزند پدر و مادرش بود. پدرش به تجارت می‌پرداخت و سطح درآمد بالایی داشت اما مادر او بر خلاف پدرش شاعر بود و در خدمات اجتماعی مشارکت می‌کرد. چهار خواهر او بین یازده و نوزده سال از او مسن تر بودند و تنها برادرش نیز هشت سال از او بزرگتر بود.

الیوت در سال ۱۹۱۴ وقتی ۲۵ سال داشت به بریتانیا مهاجرت کرد و به سال ۱۹۲۷ وقتی ۳۹ سال داشت به تابعیت آن کشور درآمد. او از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۵ در آکادمی اسمیت که مدرسه‌ای پیش دانشگاهی برای دانشگاه واشنگتن بود، درس خواند. او در این آکادمی زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی و آلمانی را فرا گرفت. وقتی از آنجا فارغ التحصیل شد، می‌توانست تحصیلات خود را مستقيما در دانشگاه هاروارد ادامه بدهد، ولی پدر و مادرش او را برای یک سال آمادگی بیشتر به آکادمی میلتون واقع در میلتون، ماساچوست در نزدیکی بوستن فرستادند.

این نویسنده از سال ۱۹۰۶ به مدت سه سال در دانشگاه هاروارد درس خواند و در سال ۱۹۰۹ با درجه لیسانس از آنجا فارغ التحصیل شد و سال بعد دوره فوق لیسانس را در همان دانشگاه به‌پایان رساند. الیوت در فاصله سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۱ در پاریس زندگی کرد و همزمان با ادامه تحصیلات در دانشگاه سوربن به شهرهای مختلف اروپا نیز سفر کرد. در سال ۱۹۱۱ به دانشگاه هاروارد بازگشت تا دوره دکترای فلسفه را در آنجا سپری کند.

الیوت بعد از اینکه مدتی به عنوان معلم مدرسه کار کرد، در سال ۱۹۱۷ در بانک لوید لندن استخدام شد. در سال ۱۹۲۷ بانک لوید را ترک کرد و مدیریت موسسسه انتشاراتی فابر و گویر را به‌عهده گرفت و تا آخر عمر در این سمت باقی ماند.

او در سال ۱۹۴۸ برنده جایزه نوبل در رشته ادبیات شد و از آن زمان به عنوان شاعر، منتقد و نمایشنامه نویس شناخته می‌شد.

این شاعر و نویسنده در ۴ زانویه ۱۹۶۵ بر اثر بیماری امفیزما (بزرگ شدن و اتساع عضوی از بدن) در لندن درگذشت. جسد وی سوزانده شده و خاکستر آن بنا بر وصیت خود او به کلیسای سنت مایکل، در دهکده‌ای که اجداد او از آنجا به آمریکا مهاجرت کرده بودند، منتقل شد.

الیوت علاوه بر شاعری، در زمینه نقد نویسی مدرن نیز فعالیت داشت و یکی از بسیاری او را یکی از بزرگ‌ترین نقد نویسان ادبی قرن بیستم می‌دانند. او معتقد بود که هنر باید نه از طریق بیان احساسات شخصی بلکه از راه استفاده عینی از نماد های جامع و فراگیر خلق گردد. 

از این نویسنده بیش از 15 جلد کتاب شامل نمایشنامه، مجموعه شعر و مقاله در ایران به انتشار رسیده است.