به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، رمان «آوازهی قو» نوشته مریم حقانی سیس، روایتی داستانی از پیوندهای خانوادگی، چشمانتظاری و خاطره است؛ روایتی که فقدان را نه در یک لحظه، بلکه در جزئیات ماندگار خانه و زندگی روزمره دنبال میکند. داستان از زبان قاصدک روایت میشود و با بازگشت او به خانه و خانواده بیبی، خواننده را به جهانی میبرد که در آن هر اتاق، عطر آشنایی و یادگاری کوچک میتواند نشانی از غایبی عزیز باشد.
در بخشهایی از رمان، انتظار برای علی و جای خالی او در زندگی مادرانه بیبی به محور عاطفی روایت تبدیل میشود. نویسنده بهجای آنکه همهچیز را با توضیح مستقیم بیان کند، از تصویرها و رفتارهای ساده بهره میگیرد؛ پردههایی که کنار زده میشوند، اتاقی که کلیدش بر گردن بیبی است و تختی که با دقت مرتب مانده است. این نشانهها، راز و اندوه خانه را بهتدریج آشکار میکنند و خواننده را به کشف گذشته خانواده فرامیخوانند.
در یکی از صحنههای رمان، قاصدک خانه را برای یافتن علی میگردد و بیبی را در ذهن خود چنین میشنود: «چشم میچرخاندم تا علی را ببینم… اما او نبود. حس میکردم در پشت پردههای سفید خانه، خودش را قایم کرده؛ درست همانند کودکیهایش… برای همین به سمت پردهها رفتم و یکییکی آنها را کنار زدم، اما علی نبود. به گمانم دیگر میدانست آنجا تکراری شده و پیدایش میکنم، برای همین، اینبار در گوشهای جدید پنهان شده بود. صدایش میزدم: «علی جان! جانِ مادر! هر کجا هستی بیا بیرون، دلم برایت لک زده… حالا دیگر وقت قایمباشک نیست.» جایی نمانده بود که نگشته باشم.» (ص. ۴۹۵)
در ادامه، اتاقی پنهان و اشیای باقیمانده در آن، بُعد دیگری از این چشمانتظاری را پیش چشم میگذارند: «کلید را از گردنش درآورد و در را باز کرد. به محض باز شدن در، بوی عطری دلنشین به مشامم خورد. کمدی چوبی و قدیمی در گوشهای از اتاق بود. تختی فلزی که رنگ آبی کنارههایش کمکم رو به رفتن بود. اما ملافههای رویش چنان مرتب و آراسته بود که انگار همین چند لحظه پیش مرتب شده بود. آن تابلوی اسرارآمیزی که بیبی صحبتش میکرد، در همان کنج اتاق بود ولی ملافه سفیدی رویش را پوشانده بود.» (ص. ۵۳۰)
«آوازه قو» همچنین به زندگی پس از فقدان میپردازد؛ به دشواریِ بازگشتن به خود و ادامهدادن در خانهای که خاطره در آن حضور دارد: «بسیاری زمان برد تا دوباره خود را پیدا کردم. اما این منِ تازه پیدا شده دیگر آن منِ سابق نبود؛ ناتوانتر، عاجزتر و بیپناهتر با سایهها حرف میزد و با گلها درد و دل میکرد، با عطری میزیست و به پیراهنی خالی دل میبست.» (ص. ۵۲۸)
این رمان فارسی در چاپ نخست سال ۱۴۰۴ از سوی پژوهش ساوالان و پژوهش و نشر سلکو منتشر شده است. ویراستاری آن را افشین باوفا و آتنا عزیزی برعهده داشتهاند و کتاب ۶۱۲ صفحه دارد.
نظر شما