سرویس تاریخ خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- مریم رضایی؛ ارسطو معتقد بود که دوستی یکی از ارزشمندترین اجزای زندگی انسانی است و شرطی بنیادی برای رسیدن به سعادت محسوب میشود. او در اخلاق نیکوماخوسی (Nicomachean Ethics) بحث مفصلی در خصوص دوستی دارد و میگوید:«هیچکس زندگی بدون دوست را انتخاب نمیکند، حتی اگر همه خیرهای دیگر را در اختیار داشته باشد.» همین جمله اهمیت دوستی در تفکر ارسطو را نشان میدهد که دوستی بخش مهمی از یک زندگی خوب است.
ارسطو اعتقاد داشت دوستی اصیل ارتباطی بر اساس شناخت متقابل، خیرخواهی متقابل و صداقت است و دوستیهای خوب که بر اساس فضیلت ایجاد میشوند در رشد اخلاقی تأثیر زیادی دارند به طوری که دوستان خوب به یکدیگر کمک میکنند تا انسانهای بهتری شوند. به اعتقاد ارسطو، اگر حتی انسانی وضع مطلوبی از نظر مادی و اجتماعی داشته باشد هم به دوست نیازمند است و از این منظر است که بر پیوند دوستی و سعادت تأکید دارد. اخیراً کتابی با عنوان «سی یار دبستانی» به دستم رسید که به کوشش احمد رفیعیان منتشر شده و به نوعی، روایتی از تاریخ دوستی و رفاقت است.

قصه این سی یار دبستانی خیلی جالب است؛ آنها جمعی از دانشآموزان و دانشجویان دیروز هستند که از سال ۱۳۳۹ تاکنون با هم رفیق هستند و دیدارهای منظم و صمیمانهای دارند. یاران دبستانی، که امروز همگی بازنشسته هستند و تعدادی از آنها هم از دنیا رفتهاند، هر یک در حوزه تخصصی خودشان افراد کاردانی بودهاند و در بین آنها با شماری از استادان دانشگاه، پزشکان، مهندسان، کارشناسان آموزش و پرورش، کارآفرینان و... روبرو هستیم که در روزگار جوانی معلم بودند.
اسامی بعضی از آنها که در شهرهای اصفهان، تهران و بعضی از نقاط مغربزمین مثل شهرهای ایالات متحده آمریکا ساکن بوده و هستند بدین قرار است: حسن باطنی، حسین سعیدیان، رضا نیلیپور، وهاب سجادیه، احمد رفیعیان، علی صادقی، فضلالله صلواتی، محمد مانی، حسن فشارکی، احمد زجاجی، احمدعلی فروغی، رحمتالله معنوی، بهروز نوئین، حسن فیروزی، فاروق آریانپور، کمال خدامی، اصغر دادگر، رضا شاملی، هوشنگ مجلسی و... سی یار دبستانی، قصه دوستی و زندگی را روایت میکنند.
از اولین آشناییها مینویسند، از رفاقتهای دوران نوجوانی و جوانی، دوران تحصیل مدرسه و دانسشرا و دانشگاه، از دوران پیشاهنگی، از تشکیل گروه فرهنگی ۳۹، از فراز و نشیب زندگی، از تاریخ سیاسی و اجتماعی، از سفرهای دستهجمعی، و یاد دوستان درگذشته، و هر یک قصهای دارند. دکتر فضلالله صلواتی، استاد سابق دانشگاه، در مقدمه کتاب و تحت عنوان «دوستان یکدل» مینویسد:«همه فارغالتحصیلان سال ۳۹ از فرصتها نهایت استفاده را کردند و ضمن تدریس در روستاها و خدمت به مردم محروم، به مطالعه دروس خود میپرداختند و همه موفق به گرفتن لیسانس و بسیاری به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و دکترا گردیدند. در تمام این مجموعه، نقطهضعفی نبود و مشکلی از نظر اجتماعی، حقوقی و اخلاقی پیش نیامد.»
رضا نیلیپور، روانشناس و زبانشناس معروف هم که از اعضای گروه فرهنگی ۳۹ است و در سال ۱۳۴۹ با دریافت بورس تحصیلی عازم آمریکا و دانشگاه ایلینوی شده و مدارج عالی علمی را طی کرده، واردشدن به دانشسرا، شغل معلمی و دوستی با جمع فارغالتحصیلان سال ۱۳۳۹ را افتخاری برای خودش میداند. احمد رفیعیان هم در مطلبی مفصل و جذاب به ذکر خاطرات پرداخته و با اشاره به استمرار جلسات گروه فرهنگی ۳۹ و نقش موثر حسن باطنی در برپایی جلسات، در بخشی از مقالهاش مینویسد:«داشتن دوستان قدیمی و صمیمی اینچنینی، سالم و فرهیخته باعث افتخار و مباهات است. گاهی جوانان فامیل شرکت مکرر من در جلسات دوستانه را الگو قرار داده و وقتی مورد انتقاد خانواده قرار میگیرند به این موضوع اشاره میکنند که پاسخم چنین است؛ اگر دوستان و برنامههای جلسات شما هم مثل ما باشد هیچ اشکالی ندارد. تو اول بگو با کیان زیستی / پس آنگه بگویم که تو کیستی»
زرینخط هم که دستی در شعر دارد و از ذوق ادبی و طنز برخوردار است در مقالهاش اشعاری آورده که یکی از آنها به ایام پیری مربوط است؛
این چروکی که در جبین من است
وین کرختی که در سرین من است
آن عصایی که یار من گشته
یاور راه و چاه من گشته
عینکی هم که روی چشم من است
شیشهاش ذرهبین بود یکدست...
خرخر نای من چو صوت گراز
چشم هر خفته را نماید باز
همگی آیتی است از پیری
ناتوانمندی و زمینگیری
حسین سعیدیان از دیگر نویسندگان کتاب هم شرحی از خدمات ارزندهاش در جهت توسعه فضاهای آموزشی آورده و بویژه نحوه تأسیس دانشگاه آزاد واحد خوراسگان را شرح داده که از بخشهای جذاب این کتاب است. همچنین، علی صادقی هم به جایگاه والای معلمان و دبیران و مدیران مدارس در زمان جوانی خود پرداخته که مورد احترام مردم بودند و دارای اعتبار بودند.
احمد رفیعیان که از معلمان قدیمی شهر اصفهان و از بزرگان عرصه صنعت و کارآفرینی است، به سهم خودش تلاش کرده تا با انتشار مقالات رفیقان دیرین، تاریخ دوستی را به قلم دوستان ثبت کند که کاری فوقالعاده ارزشمند است. سی یار دبستانی، هم دوستان خوبی بوده و هستند و هم در ایران و سایر نقاط جهان منشأ خدمات فرهنگی و علمی، و همین قصه آنها را خواندنی میکند.
نظر شما