به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، «گاهی یادم میرود برای تو غزل بنویسم» ۱۳۸ شعر سپید سروده حسین اکبری را دربردارد که مضمون آنها اغلب عشق، دلتنگی و هجران است.
این مجموعهشعر روایتی عمیق، تصویری و سرشار از عواطف انسانی از حسین اکبری را به نمایش میگذارد. در این کتاب شاعر جهان درونی خود را در پیوندی تنگاتنگ با جغرافیا، طبیعت و خاطرات صمیمانه ترسیم میکند. در اشعار حسین اکبری، طبیعت و اقلیم تنها یک پسزمینه ساده نیستند؛ بلکه بخشی زنده از تجربه زیسته او به شمار میروند. شاعر با عبور از کنار رودخانهها تا نخلستانهای خوزستان، عشق و تنهایی را در بستر فصلها، گندمزارها و باغهای سیب به تصویر میکشد. زبان این دفتر، در عین روان بودن، لبریز از استعارههای ملموس و تصویرسازیهای جاندار است. شاعر با لحنی صریح و گاه نوستالژیک، میان مفاهیم اساطیری (آدم، ابلیس، سیب و گندم) و لحظههای ملموس زندگی امروز پل میزند؛ روایتی از حسرت زمان، عشق و درنگ در اعماق خاطره.
این اشعار با عدد نامگذاری شدهاند و در شعر چهار میخوانید:
تاتلی
درناهایی در آسمان سرزمینم
هریک رشک صد سیمرغ
بینام و بینشان
آتش دوردست چوپانهای عاشق
در نگاهشان شعلهور
دیرسالی است که
با اندوه این دشت حسرتبار
اشکبار
دیرسالیست
عشق بر خاک افتاده
و با سعی هیچ خورشیدی جوانه نمیزند
میخندی و خاک را نشانه میروی
میدانم که چیزی در هقهق ابرها گره خورده است
و تا بهار سال دیگر امیدی به خاک نیست
نه به تو که ستاره میشوی
و نه به من که اینجا
ناامیدانه پیر میشوم
در نوشته پشت جلد کتاب نیز آمده است:
شب در کجای چشمان تو خوابیده است
که تو را ماه میبینم؟
این ستارهبازیها برای دلگرمی من بود
وقتی که باد در گیسوان بید مجنون نقشهی پاییز میکشید
طعم تلخ تنهایی تقدیر آدمیست
ورنه در این تبعیدگاه
تا دلت بخواهد گندمزار و باغ سیب
چشمان تو را ماه کردهاند تا به شب خو کنم
و در آخر پاییز شاعر بیغزلی باشم که اسبش گریخته باشد
انتشارات ایهام بهتازگی این اثر را در ۱۷۸ صفحه و با قیمت ۶۰۰هزار تومان عرضه کرده است.
نظر شما