به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، کتاب «مؤسسه روزنامه‌نگاری دانشگاه تهران»، جدیدترین اثر پژوهشی سیدفرید قاسمی، منتشر شد. این کتاب با تکیه بر اسناد تاریخی، به بررسی روند شکل‌گیری، فعالیت و توسعه مؤسسه روزنامه‌نگاری دانشگاه تهران و نقش آن در تثبیت آموزش روزنامه‌نگاری به‌عنوان یک رشته دانشگاهی در ایران می‌پردازد.

سیدفرید قاسمی، حافظه مطبوعات ایران، در این اثر با بررسی اسناد تاریخی، جریان رشد آموزش روزنامه‌نگاری را از ارائه درس‌های پراکنده در دانشکده حقوق تا ایجاد این رشته در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، نشان داده است که این رشته چگونه به‌تدریج جایگاه علمی و دانشگاهی خود را به دست آورد.

اسناد این کتاب، که در اختیار زنده‌یاد ابوالفضل مرعشی، مدیر مؤسسه «روزنامه‌نگاری» بود، به سیدفرید قاسمی سپرده شد وی نیز اسناد را به کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران اهدا کرد.

سیدفرید قاسمی، با رویکرد پژوهشی، تاریخ تأسیس، فعالیت و رشد این رشته را در دانشگاه تهران، در اختیار مخاطبان قرار داده است. می‌توان گفت، با انتشار این کتاب، اطلاعات مهمی درباره یکی از حلقه‌های مفقوده تاریخ دانشگاه تهران در اختیار پژوهشگران قرار گرفته است؛ به‌عبارت دیگر این کتاب را می‌توان گامی مهم در روشن شدن یکی از بخش‌های کمتر شناخته‌شده تاریخ دانشگاه تهران و آموزش روزنامه‌نگاری در ایران دانست.

در این اثر، پس از معرفی دانشگاه تهران و پیشینه آموزش روزنامه‌نگاری، به تأسیس مؤسسه روزنامه‌نگاری دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۴ پرداخته شده است. همچنین بازتاب فعالیت‌های این مؤسسه در مطبوعاتی چون فردوسی، اطلاعات، فردا، کیهان، آژنگ، آرام و اتحاد ملی در فاصله سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۸ بررسی شده است.

بخش دیگری از کتاب، به انتشار گزیده‌ای از اسناد تاریخی اختصاص دارد؛ اسنادی ازجمله فهرست کارکنان مؤسسه روزنامه‌نگاری، احکام اداری، اساسنامه مؤسسه، برنامه‌های آموزشی، برنامه کلاس‌های پایه و تکمیلی روزنامه‌نگاری و عکاسی، اسامی پذیرفته‌شدگان آزمون ورودی، گواهی پایان دوره چهارساله، دستور انحلال مؤسسه در سال ۱۳۴۶ و ادغام آن در دانشکده ادبیات و علوم انسانی، همچنین برنامه هفتگی دروس و برنامه امتحانات سال تحصیلی ۱۳۴۷-۱۳۴۶.

رسول جعفریان، مدیر نشر مورخ، در بخشی از مقدمه این کتاب آورده است: «درباره این نهاد، کتاب‌ها و پژوهش‌های متعددی انتشار یافته است، اما در مقایسه با آنچه در واقعیت در این دانشگاه گذشته، این آثار هنوز بسیار اندک و ناکافی‌اند. بخش بزرگی از فعالیت‌های علمی، آموزشی و فرهنگی دانشکده‌ها و مؤسسات وابسته به دانشگاه تهران همچنان ناشناخته مانده و بسیاری از کسانی که خاطرات آن روزگار را در سینه داشتند، امروز دیگر در میان ما نیستند. در حوزه اسناد نیز وضع چندان بهتر نیست و بخش مهمی از میراث مستند دانشگاه یا از میان رفته و یا هنوز شناخته و معرفی نشده است.

در این اثر با یکی از مؤسسات وابسته به دانشگاه تهران، یعنی «مؤسسه روزنامه‌نگاری»، از طریق اسناد برجای‌مانده آن آشنا می‌شویم؛ مؤسسه‌ای که نقش بنیادینی در شکل‌گیری و توسعه آموزش روزنامه‌نگاری به‌عنوان یک رشته علمی در ایران داشته است. پیش از تأسیس این مؤسسه، آموزش روزنامه‌نگاری به صورت محدود، پراکنده و در قالب چند درس یا دوره‌های کوتاه‌مدت ارائه می‌شد، اما به تدریج این آموزش‌ها گسترش یافت و صورتی منسجم و دانشگاهی پیدا کرد».

کتاب «مؤسسه روزنامه‌نگاری دانشگاه تهران» در ۱۳۴ صفحه، قطع وزیری، با جلد شومیز و به بهای ۴۵۰ هزار تومان از سوی انتشارات مورخ منتشر و به بازار کتاب عرضه شده است.