به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در کرمان، در روزهای جنگی، ذهن و روان انسان بیش از همیشه به تکیهگاههای معنوی و فکری نیاز دارد؛ تکیهگاهی که بتواند اضطراب جمعی را آرام کند و نگاه روشنتری به شرایط بدهد. ادبیات در چنین زمانهایی نقش پناهگاه را بازی میکند؛ جایی که روایتها، تجربههای تاریخی و تأملات انسانی میتوانند تابآوری، فهم عمیقتر و حس همدلی را تقویت کنند.
از همین رو، پیشنهاد کتابهای مناسب این روزها اهمیت پیدا میکند؛ کتابهایی که هم آرامبخش و هم روشنگرند.
لیلا راهدار دانشآموخته زبان و ادبیات فارسی، مدرس دانشگاه و از نویسندگان حوزه ادبیات داستانی است که از وی کتابهایی همچون «جاده فرودگاه»، «دهلیزهای بیآواز»، «شب خیس» و «پریماه» منتشر شده است. دبیر انجمن داستان کرمان با تأکید بر نقش درمانگر داستان، چند کتاب را برای خواندن در چنین شرایطی پیشنهاد میکند تا خوانندگان هم آرامش بگیرند و هم نگاه عمیقتری به انسان و جهان پیدا کنند.
وی پیشنهاد کرد کتابهایی خوانده شود که نگاه انسانیتر، فهم تاریخی عمیقتر به مخاطب میبخشند و او را در مواجهه با شرایط دشوار، همراهی میکنند.
راهدار گفت: تحولات سیاسی اجتماعی همواره بستر مناسبی برای رشد ادبیات خصوصا ادبیات داستانی است.
وی افزود: جنگ و تحولات اینچنینی در جنگهای بزرگ جهان خود بستر مناسبی برای ایجاد رمان و داستان است.
دبیر انجمن داستان کرمان با اشاره به اهمیت تحولات و تاثیر آنها بر ادبیات، اظهار کرد: جنگ جهانی اول و دوم، جنگهای آمریکای شمالی و جنوبی، جنگهای آفریقا و ....همه و همه در ایجاد آثار بزرگ جهان موثر بودند.
در این روزها چه کتابهایی بخوانیم؟
وی با بیان اینکه توصیه به همین آثاری است که در این تحولات ایجاد گردیدهاند، گفت: در ایران از اولین افرادی که تحولات تاریخی را دستمایه نوشتن رمان تاریخی کرد، صنعتی زاده کرمانی است که با کتاب «دام گستران؛ یا انتقام خواهان مزدک» از آن نمونهاند.
وی تصریح کرد: با این مقدمه میتوان دریافت، رمانهایی که متاثر از اتفاقات واقعی است در این شرایط بهترین گزینه و رویکرد هستند، چرا که سطح اضطراب را پایین می آورند و همچنین راهکارهای تاریخی ارایه میدهند.
راهدار با اشاره به کتاب «دزیره»، افزود: «دزیره» کتابی مستند داستانی و عاشقانه درباره ناپلئون و تاریخ فرانسه است.
این نویسنده با اشاره به کتاب «زندگی مهاتما گاندی» اظهار کرد: گاندی به عنوان فردی مصلح که آزادی هندوستان با استمرار و تاکید بر فرهنگ و آداب و رسوم هندوستان را به ارمغان آورد.
وی خاطرنشان کرد: این مثالها به این دلیل آورده شد که گاهی در این شرایط بهتر است از حقیقتهای تاریخی با رویکرد داستانی نوشته شده مطالعه شوند که به ما در درک موقعیت کمک میکند و تجربه مشترک همچنین با حس همذات پنداری، برای بحران راه حل ارائه می دهد.
وی کتابهای «زنگها برای که به صدا به در میآیند» از همینگوی و «وداع با اسلحه» را نیز برای خواندن در این شرایط پیشنهاد داد.
به گزارش ایبنا، این نویسنده از کودکی تا نوجوانی در انجمنهای داستاننویسی شهرهای مختلف، از سنندج تا تهران و کرمان، حضور داشته و همیشه با یک مشکل جدی روبهرو بوده است، استفاده از زبان پیچیده و ثقیل در آموزش داستاننویسی؛ زبانی که برای یک هنرجوی تازهکار قابل فهم نبود و باعث احساس ضعف و تحمیق میشد.
همین تجربه باعث شد بعدها با دانش و تجربه خود، کارگاههایی با زبان ساده و کاربردی برگزار کند. او دوازده سال است که بهعنوان دبیر انجمن داستان فعالیت میکند و حاصل این تجربهها را در سال ۱۴۰۲ در قالب کتابی ساده و ویژه مبتدیها مکتوب کرده؛ کتابی که تمرینهای هنرجویان نیز بخشی از آن است.
نظر شما