سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)- سهیمه اسدزاده، مدیر مسئول انتشارات هاویر: خبر، کوتاه بود؛ اما سنگینی آن، بر دل یک ملت نشست. گویی واژهها توان حمل اندوه را نداشتند و زمان، برای لحظهای از حرکت ایستاد. ماه رمضان، ماه نیایش و آرامش، اینبار با داغی عمیق در حافظه تاریخی ایرانیان ثبت شد.
شهادت رهبر معظم انقلاب، تنها فقدان یک شخصیت سیاسی یا مذهبی نیست؛ این رویداد، وداع با نماد سالها صبر، استقامت و رهبری در یکی از پرچالشترین مقاطع تاریخ معاصر ایران است. شخصیتی که نام او با مفاهیمی چون ایستادگی، اعتماد به مردم و پایبندی به اصول گره خورده بود و در بزنگاههای حساس، نقش تکیهگاه ملی را ایفا میکرد.
او که بیش از ۳۷ سال رهبری داهیانه، پیشتازی و پرچمداری واقعی جبهه اسلام را عهدهدار شد، با شجاعت مثالزدنی و ایمان راسخ خود فصل نوینی از حکمرانی را در تاریخ اسلام رقم زد و تا آخرین لحظه حیات مبارک و تاریخساز خود، راهبری امت اسلامی را برابر کفر، طاغوت و استکبار عهدهدار بود.
این شهادت، اگرچه دلها را اندوهگین کرد، اما بار دیگر یکی از روشنترین مفاهیم فرهنگ ایرانی ـ اسلامی را یادآور شد و آن اینکه راه حق، با حذف فیزیکی متوقف نمیشود. تجربه تاریخی ملت ایران نشان داده است هرگاه دشمنان، با زبان خشونت و ترور سخن گفتهاند، انسجام ملی پاسخی کوبندهتر از هر سلاحی بوده است، انسجامی که بارها رهبر شهید معظم انقلاب در سخنرانیهایشان بر آن تاکید کرد، بهویژه بعد از جنگ ۱۲ روزه که تاکید کردند اتحاد و یکپارچگی ملت ایران در جنگ ۱۲ روزه دشمن را ناامید کرد و مردم علیه دشمن متحد باقی ماندند.
امروز نیز وحدت، رمز پیشرفت، امنیت و حفظ دستاوردهای ملی است و همه باید سهم خود را در آن ایفا کنند.
اکنون نیز سوگ، با مسئولیت درهم آمیخته است. جامعهای که رهبری خود را در مسیر مجاهدت و ایمان از دست داده، بیش از گذشته، خود را موظف به پاسداری از راه و آرمان او میداند. این احساس مشترک، در لایههای مختلف جامعه قابل مشاهده است؛ از سکوتهای معنادار تا کلمات پرشور، از اشکها تا ارادههایی که محکمتر از گذشته شکل میگیرند.
در چنین لحظاتی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت مییابد، حفظ آرامش، تقویت همبستگی و پرهیز از دوگانگی است. تاریخ معاصر ایران بارها گواه بوده است که ملت، در لحظات دشوار، توان تبدیل اندوه به قدرت ملی را دارد؛ قدرتی که نه از خشم، بلکه از آگاهی و وحدت زاده میشود.
داغ فراموش نشدنی شهادت رهبر انقلاب مرثیهای بیپایان است؛ اما شهادت، در این فرهنگ، پایان یک مسیر نیست؛ آغاز فصلی تازه از مسئولیت و پایداری است. فصلی که آینده درباره آن قضاوت خواهد کرد و نام این روزها را در حافظه خود نگاه خواهد داشت. روزهایی که دشمن، خیال خام پیروزی در سر داشت و ملت، معنای حقیقی «حیات» را در ادامه راه شهیدان معنا کرد. آنان که گمان بردند با حذف فیزیکی رهبر انقلاب، یک مسیر را میبندند، معنای حیات «عند ربهم یرزقون» را نفهمیده بودند.
نظر شما