مرور«شاعرانه‌های سرباز دوره چهارم»؛

دفترچه‌ای از قوطی سیگار؛ روایتی که با نخ و سوزن گره خورد

فرقی نمی‌کند جنگ بین کدام جبهه با کدام فرقه باشد؛ حتی مهم هم نیست که سربازهای جنگی چه چهره و زبان و ملیتی دارند، چون تنها چیزی که لابه‌لای شریان‌های خون در میدان‌های جنگ جاری می‌شود، «زندگی» است...

نگاه و نظری به «آبشت؛ شرح خبرچینی‌های اسرای جاسوس ...»؛

قاشق‌های مشکوک؛ ردی از یک تجربه تلخ

کتاب خبرچینی و جاسوسی، بخش تاریک و دردناکی از تجربه اسارت را برجسته می‌کند. شاید یکی از دلایل اهمیت آبشت باشد؛ زیرا تاریخ تنها از لحظه‌های قهرمانی و پیروزی تشکیل نشده و شناخت رفتار انسان‌ها در شرایط سخت نیز بخشی از شناخت گذشته است.

مرور خاطرات یک آزاده در کتاب «بال‌های شکسته من»؛

روزه‌داری در میانه رنج؛ رمضان تابستانی در اسارت

خلبان یدالله عبدوس در خاطراتش درباره رمضان 61 می‌نویسد: ماه رمضان سال ۱۳۶۱ شمسی در فصل تابستان بود، یعنی از دوم تیرماه خودمان شروع شد. بیشترمان روزه بودیم. افطار فقط آش، چای و غذای سرد ظهر را می‌دادند.

نارنجک در دست در چند قدمی صدام!

پس از مدتی صدای هلی‌کوپتری به گوشم رسید... افسرها سراسیمه سمت آن دویدند و نزدیک هلی‌کوپتر با احترام نظامی ایستادند. چند نفر نظامی از آن پیاده شدند و سریع همه عراقی‌ها ادای احترام نظامی کردند... از میان رزمندگان خودی صدایی می‌شنیدم که می گفت بچه‌ها، صدام، بچه‌ها صدام حسین!

نگاهی به کتاب «چه کسی قشقره‌ها را می‌کشد؟»؛

سورن مسیحی؛ پلی میان اسرای اردوگاه بعقوبه

سورن هاکوپیان، آزاده مسیحی در خاطراتش می‌نویسد: «در میان تاریکی و رنج اردوگاه، دعا و نواهای مسیحی تنها چیزی بود که می‌توانست قلبم را آرام کند.

در نقد و بررسی کتاب «آهوی‌گمشده»؛

مرز میان تجربه راوی و بازآفرینی ادبی مخدوش شده است

کارشناس منتقد اظهار کرد: در بخش‌هایی، قلم نویسنده آن‌قدر پررنگ است که مرز میان روایت راوی و تصویرپردازی ادبی مبهم می‌شود. مخاطب حق دارد بداند کدام بخش تجربه مستقیم راوی است و کدام بخش بازآفرینی ادبی.