به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، در اين اثر نويسندگان به تبيين مسايلي از روانشناسي پرداختهاند كه طي آن «نفس» افسانه خوانده و دوگانه بودن نفس و بدن ايدهاي كهنه انگاشته ميشود، بر اين اساس رابطه نفس و بدن تنها براساس فرضيه «اين هماني» به معناي يكي پنداشتن پديدههاي رواني و پديدههاي مغزي تحليل ميشود.
بونژه در بيان علت اساسي ركود نظريهپردازي در روانشناسي، چهار علت را برميشمارد كه يكي از آنها را در دوگانهگرايي روان ـ بدن ميداند. وي ضمن توصيه به روانشناسان به اين كه مغز خود را از فلسفههاي منسوخ خالي كنند، بر اين امر تكيه ميكند كه اين انديشه ناآشنا درباره ماهيات مجرد مانعي در راه نظريهپردازي شده است. وي نوشته است: «هر جايگزيني براي وحدت گرايي روان ـ عصبي به ويژه دوگانهگرايي را بايد به عنوان يك آسيب متافيزيك قلمداد كرد».
در اين رويكرد روانزيستشناختي، براساس دو مبناي هستيشناختي «مادهگرايي حدوثي» و «واقعگرايي» و دو اصل «فرآيند تكاملي زيستي» و «ضرورت مطالعه علمي تجربي انسان» استوار است، انسان و حيوان يكي قلمداد و با استفاده از روششناسي علمي تجربي و عصب زيستشناسي، رويكردهاي ذهنگرايي، رفتارگرايي و پردازش اطلاعات به عنوان مصاديق «روانشناسي منهاي مغز» مردود شناخته شدهاند و كاركردهاي رواني پايه فرايندهاي زيستي معرفي ميشوند.
نوشتار حاضر در 13 فصل با عناويني نظير هدف فلسفه روانشناسي چيست؟، موضوع روانشناسي چيست؟، رويكردهايي به رفتار و روان، روششناسي، ذهنگرايي، رفتارگرايي، زيست روانشناسي، كاركردهاي پايه، رويكردهاي اجتماعي و فنآوري روان و ... به رشته تحرير درآمده است.
كتاب «فلسفه روانشناسي و نقد آن» در 746 صفحه و قطع وزيري از سوي انتشارات پژوهشگاه حوزه و دانشگاه منتشر شده است.
یکشنبه ۲۲ فروردین ۱۳۸۹ - ۱۶:۴۸
نظر شما