به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، فرد اولمن (۱۹۰۱–۱۹۸۵)، نویسنده و نقاش آلمانیتبار یهودی که در دههی ۱۹۳۰ به ناچار آلمان را به مقصد بریتانیا ترک کرد، در سال ۱۹۷۱ شاهکار کوچک خود، «دوست بازیافته» (Reunion) را منتشر کرد. آن رمان داستان دوستی عمیق میان دو پسر شانزدهساله در اشتوتگارت سال ۱۹۳۲ را روایت میکرد: هانس شوارتس، پسر یک پزشک یهودی، و کنراد فون هوهنفلس، وارث یکی از کهنترین و اشرافیترین خاندانهای آلمان. «دوست بازیافته» از زاویهی دید هانس روایت میشد؛ پسری که مجبور به فرار به آمریکا شد و سالها بعد، با قلبی شکسته و پرسشهایی بیپاسخ، در فهرست کشتهشدگان توطئهی ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ علیه هیتلر، نام دوست قدیمیاش کنراد را دید. اما داستان از نگاه کنراد چه بود؟ او چرا در سال ۱۹۳۳ به هانس پشت کرد و چگونه سر از صفوف مخالفان هیتلر درآورد؟
اولمن پاسخ این پرسشها را در کتابی جداگانه نوشت، اما جلوی انتشار آن را تا زمان مرگ خود بست. او بر این باور بود که «دوست بازیافته» به عنوان یک اثر هنری مستقل، با پایانی غافلگیرکننده و تلخ، کامل است و نباید بلافاصله زیر سایهی توضیحی اضافه قرار گیرد. سرانجام پس از درگذشت اولمن در سال ۱۹۸۵، «نامهی کنراد» به چاپ رسید.
کتاب در قالب یک نامه تنظیم شده است؛ نامهای که کنراد در سلول زندان، در آستانهی اعدام به دست دژخیمان رایش سوم، خطاب به هانس در نیویورک مینویسد. کنراد میداند که مرگش قطعی است و شاید این نامه هرگز به دست هانس نرسد، اما نوشتن آن برای او آخرین پناهگاه برای بازیافتن خود حقیقیاش است.
این کتاب با این جملات شروع میشود: «هانس عزیزم،این نامه را از زندان اشپاندائو برایت مینویسم، بله تاریخ دهم سپتامبر ۱۹۴۴، سه روز پیش از اجرای حکم اعدامم به جرم توطئه علیه هیتلر و پیوستنم به دوستانم، شولنبورگ، اشتاوفنبرگ و موللکته که مثل من در توطئه علیه هیتلر دست داشتند.
نمیدانم آیا این نامه روزی به دستت خواهد رسید یا نه. اما نوشتنش مرگم را تا حدی آسانتر و وجدانم را آسودهتر میکند به این امید که شاید باعث شود من را ببخشی و بفهمی چرا این طور به تو پشت کردم به تو که تنها دوست واقعیام در تمام زندگی بودی و دوستت داشتم و در حقت این طور ناجوانمردانه و بزدلانه رفتار کردم...»
نشر ماهی بهتازگی این کتاب را با ترجمه نگار یونسزاده در ۱۱۲ صفحه و با شمارگان ۱۵۰۰ نسخه عرضه کرده است.
نظر شما