عبدالرحیم سوارنژاد در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در اهواز، با بیان اینکه کتاب «نام شوشتر» با پژوهش در منابع تاریخی به بررسی نام شهر شوشتر پرداخته است، اظهار کرد: روایتهای تاریخی مکتوب معمولاً توسط کاتبان دربار یا فاتحان نوشته میشوند؛ بنابراین دچار تحریف، سانسور و مصلحتاندیشی سیاسی هستند اما نامی که بر سر زبان مردم میچرخد، وابسته به کتیبهها و بخشنامههای دولتی نیست.
سوارنژاد افزود: نامی که بر سرزبان مردم میافتد، شناسنامهای است که مردم حتی بدون دانستن ریشه دقیق واژگانیاش، آن را نسلی پس از نسل دیگر به ارث میگذارند و همین تکرار روزمره، پیوستگی تاریخی یک جغرافیا را حفظ میکند.
وی، مطالعه نام یک شهر را گذرگاهی برای نفوذ به لایههای پنهان تاریخ، شناخت زیست فرهنگی و بازخوانی حافظه جمعی ساکنان آن دیار دانست و بیان کرد: یکی از شهرهای کُهن ایران، شوشتر؛ از جمله شهرهایی است که نام آن در طول سدههای متمادی با پایداری چشمگیری حفظ شده است.
نویسنده خوزستانی گفت: شوشتر از روزگار باستان یکی از مراکز مهم سکونت و سازمانیافتگی انسانی در جلگه خوزستان بوده و با وجود دگرگونیهای سیاسی و تاریخی فراوان همچنان با همان نام در متون تاریخی، جغرافیایی و در زبان مردم شناخته شده است. این تداوم، نشانهای از پیوستگی تاریخی شهری است که هویت آن در گذر زمان گسسته نشده است.
کتاب «نام شوشتر» توسط انتشارات معتبر منتشر شده است.
نظر شما