به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، حافظ و شاه نعمت‌الله ولی به عنوان دو شاعر عارف مسلک و هم دوره، بی‌شک از نظر بسیاری از مختصات و ویژگی‌های سبکی موارد مشابهی دارند و با توجه به اینکه هر دو در دوره سبک عراقی به آفرینش ابیات خود پرداخته‌اند با بررسی بر اشعار آنها و تطبیقی کلی با سبک عراقی، می‌توان مختصات و کدهای مشخص شده این دوره سبکی که پررنگ‌ترین آنها گرایش به عرفان در غزل است را به دست آورد.
گرایش به مفاهیم رند و رندانه زیستن و میل به ملامت و نقد صوفی و محتسب و عرفان صوفیانه از موارد مشابه و متعالی است که در دیوان حافظ و شاه نعمت‌الله ولی به چشم می‌خورد.
موجی از اصطلاحات عرفانی در کنار افکار ابن عربی چون وحدت وجود، انسان کامل و ولایت که شاه نعمت‌الله توجه بیشتری به آن داشته است پس می‌توان بار تعلیمی افکار عرفانی شاه نعمت‌الله را قوی‌تر از حافظ دانست و اما در مقابل آن لاابالیگری و بی‌قید و بند بودن رند حافظ در کنار رند گوشه‌گیر و محافظه کار شاه نعمت‌الله را نشان داد.
با این وجود اشتراکات این دو شاعر هم از لحاظ فکری و هم از لحاظ زبانی و ادبی، بر آن می‌دارد که تطبیقی اجمالی براساس چهارچوب‌های مشخص شده سبک شناسی انجام شود.
علاوه بر مشخصات سبک‌شناسی هر اثر، تحلیلی بر مضامین و جهت‌های فکری دو شاعر انجام گرفته است و در کنار اشتراکات آنها، معترف شدن به برخی از اختلافات قابل توجه بین حافظ و شاه نعمت‌الله ولی، امری ضروری دانسته شده و اینکه هر کدام در مقوله‌های متفاوتی چون موسیقی و آفرینش‌های هنری و افکار رندانه تا چه میزان ابیات لطیف‌تر و تأثیرگذارتری سروده‌اند.
انتشارات استاد شهریار این کتاب را در ۱۴۵ صفحه و با قیمت ۲۵۰ هزار تومان روانه بازار کرده است.
نظر شما