به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در دهدشت، سید احمدرضا فضیلتمنش، شاعر، منتقد و دبیر این نشست، در آسیبشناسی شعر آیینی بیان کرد: حساسیت موضوع در شعر آیینی که با اعتقاد شاعر و گروهی از مردم سروکار دارد، بسیار بالاتر از شعر عاشقانه است؛ تعریف عشق در شعر مذهبی متفاوت است و باید مراقب بود کژتابی قبیح در شعر رخ ندهد و این دقت در شعر آیینی، ضرورتی دوچندان دارد.
نویسنده کتاب «کهنبوم» افزود: اخیراً بسیار اتفاق افتاده که در شعرهای مذهبی به نیت زبان حال گفتن، عبارات ناشایستی به اهلبیت نسبت داده میشود و باید به این مورد نیز دقت کرد.
فضیلتمنش با تعریف شعر آیینی، آن را از شعر مذهبی تفکیک کرد و گفت: شعر آیینی گستردهتر از آن مفهومی است که در ذهن داریم؛ اما وقتی از شعر آیینی سخن میگوییم، بهطور مشخص شعر مذهبی یا شعر شیعی را در نظر داریم.
وی با اشاره به تعاریف گوناگون شعر افزود: در کتاب «تار و پود» اثر سید مهدی موسوی به نقل از خواجه نصیرالدین طوسی، شعر «کلام موزون، مخیل و مقفا» تعریف شده است؛ دکتر شفیعی کدکنی نیز شعر را «گرهخوردگی عاطفه و تخیل در زبانی آهنگین» معرفی کرده است.
این شاعر و منتقد، سبکهای شعر فارسی از جمله خراسانی، عراقی، هندی، دوره بازگشت و مشروطه را معرفی کرد و ویژگیها و شاعران شاخص هر سبک را برشمرد.
داریوش آذربش نیز با اشاره به سابقه شعر مذهبی، از شاعران همعصر اهلبیت نام برد و سپس به شاعران آیینی معاصر رسید و نمونههایی از شعر آنان را خواند.
نظر شما